Buenos Dias!
Alweer een tijdje geleden dat ik iets bericht heb, maar er is dan waarschijnlijk ook minder aandacht en behoefte voor nieuwe posts.
Maar goed, voor wie wil...
Ondertussen studeer ik aan de Erasmus in Rotterdam, Business Administration ofwel Bedrijfskunde. 3 dagen in de week heb ik colleges en 1 dag nog een soort werkcolleges (in kleinere groepen wordt wat stof extra uitgelegd).
3 dagen begin ik om 9uur, dat wil zeggen dat ik om 8 uur al van huis moet en dat is erg vroeg, in ieder geval voor mij. Op maandag kan ik gelukkig iets later beginnen, dus dat scheelt dan weer.
De opleiding en de EUR bevallen me op zich wel. Alleen heb ik nog die heel erg inleidend zijn, en dat is nog niet zo heel leuk. Vooral de vakken Statistiek en Wiskunde zijn erg saai en lastig. Maar na dit trimester (als ik het haal) ben ik daar vanaf! Dus hopen dat het goed gaat.
Andere vakken zijn nog Bedrijfskundige vaardigheden, Inleiding in de Bedrijfskunde en Methodologie. Dan heb ik nog een mentoraatgroep om de week. Is wel handig, zo leer je vrijwillig en onvrijwillig mensen kennnen. Aangezien je in college met honderden mensen zit...
Tot nu toe ging ik altijd met de trein en dan met tram 21, maar ik heb nu ontdekt dat er nog meer mogelijkheden zijn die goed kunnen.. dus die ga ik ook nog testen.
Met mijn oma gaat het niet beter... ze is al een paar dagen bij ons in huis, en ze slaapt dan vaak op de bank. Vandaag is het bed van haar huis overgekomen, zodat ze niet op de bank hoeft. Het is een trieste zaak, en oplossingen lijken niet et komen.
Ondertussen ben ik ook weer 19 geworden, en ben ik al bijna geen tiener meer.... vreemd...
Dan stop ik nu maar weer.
Groetjes Bagera.
Thursday, October 04, 2007
Wednesday, July 18, 2007
O O Oh!
sjonge... is wel weer lang geleden he! Maar ik ben dan nu ook in eigenland.
De vlucht was niet erg prettig, wegens problemen in de motor :s moesten we een landing maken. Dus ik kon weer een vliegveld aan mn lange lijst toevoegen. Toen eindelijk weer een vliegtuig in... deden de beeldschermpjes van mijn stuk het weer niet... dus ik heb uren maar voor me uitgestaard met een lastige mevrouw links van mij en een slapende man rechts van mij...
Ik kwam aan eindelijk in Amsterdam koffers zoeken en door de ramen zag ik de vermoeide et doch blije gezichten van Rachelle en Iris, die naar mij op zoek waren...
Ik kwam de deuren door en daar zag ik mij familie staan! Een groot spandoek erbij met Friends grapjes gemengd, zoals alleen Steedsen kunnen bedenken. Ik kwam dichterbij en zag dat ze ook buttons hadden gemaakt. Ik was blij ze te zien... en was bij sommige eventjes wennen.
We gingen snel naar de auto en daar kreeg ik een broodje kaas! 1 die ik al maanden niet op had. Nieuwe auto gezien en wilde het eerst niet geloven, maar toen zag ik ook daarop mijn gezicht!
Toen we dichterbij ons huis kwamen, zag ik ook daar mijn eigen gezicht hangen! A-4'tjes met mijn hoofd erop! Ik schaamde me, maar achteraf vind ik het wel leuk dat zij zo hun best hadden gedaan. Bij mijn huis aangekomen was ook de stoep vol gekliedert met teksten en vrolijke kleuren en ook voor het raam hing mijn gezicht weer.
Ik heb een beetje moeten wennen aan alles, maar zit nu wel weer in het Hollandse leven... met veel fietsen ;)
Ik heb ook werk gevonden, vandaar dat ik weer kan updaten :D
De vlucht was niet erg prettig, wegens problemen in de motor :s moesten we een landing maken. Dus ik kon weer een vliegveld aan mn lange lijst toevoegen. Toen eindelijk weer een vliegtuig in... deden de beeldschermpjes van mijn stuk het weer niet... dus ik heb uren maar voor me uitgestaard met een lastige mevrouw links van mij en een slapende man rechts van mij...
Ik kwam aan eindelijk in Amsterdam koffers zoeken en door de ramen zag ik de vermoeide et doch blije gezichten van Rachelle en Iris, die naar mij op zoek waren...
Ik kwam de deuren door en daar zag ik mij familie staan! Een groot spandoek erbij met Friends grapjes gemengd, zoals alleen Steedsen kunnen bedenken. Ik kwam dichterbij en zag dat ze ook buttons hadden gemaakt. Ik was blij ze te zien... en was bij sommige eventjes wennen.
We gingen snel naar de auto en daar kreeg ik een broodje kaas! 1 die ik al maanden niet op had. Nieuwe auto gezien en wilde het eerst niet geloven, maar toen zag ik ook daarop mijn gezicht!
Toen we dichterbij ons huis kwamen, zag ik ook daar mijn eigen gezicht hangen! A-4'tjes met mijn hoofd erop! Ik schaamde me, maar achteraf vind ik het wel leuk dat zij zo hun best hadden gedaan. Bij mijn huis aangekomen was ook de stoep vol gekliedert met teksten en vrolijke kleuren en ook voor het raam hing mijn gezicht weer.
Ik heb een beetje moeten wennen aan alles, maar zit nu wel weer in het Hollandse leven... met veel fietsen ;)
Ik heb ook werk gevonden, vandaar dat ik weer kan updaten :D
Monday, June 04, 2007
Laatste week
Mijn laatste week hier is al van start gegaan... het is triest, maar ben ook blij om dalijk weer lekker thuis te zijn met m'n mensen... en eten/drinken ;)
En sorry, maar ik heb niet voor iedereen presentjes kunnen kopen... ik vind het heel jammer, maar ik heb weinig tijd gehad om echt te zoeken naar iets. Ik ben er het hele jaar mee bezig geweest, maar de keren dat ik ergens tijd had, dan was het vaak maar kort...
Was t weer even... Ik ga zo mee vissen met Brittany A... ja... vissen... en daarna naar een Spaanse kerk... we zullen zien...
Ben mee geweest... was leuk... zie foto site -> eind van 'Friends'
Spaanse kerk was leuk. Werd vertaalt van Spaans naar Engels en andersom. Maar ik kon al aardig wat volgen. We werden hartelijk verwelkomd en de dienst was eigenlijk wat ik gewend ben. Een soort bandje, wat vrolijker... en valser... alleen niet zo heel veel mensen, maar toch een goede dienst.
En sorry, maar ik heb niet voor iedereen presentjes kunnen kopen... ik vind het heel jammer, maar ik heb weinig tijd gehad om echt te zoeken naar iets. Ik ben er het hele jaar mee bezig geweest, maar de keren dat ik ergens tijd had, dan was het vaak maar kort...
Was t weer even... Ik ga zo mee vissen met Brittany A... ja... vissen... en daarna naar een Spaanse kerk... we zullen zien...
Ben mee geweest... was leuk... zie foto site -> eind van 'Friends'
Spaanse kerk was leuk. Werd vertaalt van Spaans naar Engels en andersom. Maar ik kon al aardig wat volgen. We werden hartelijk verwelkomd en de dienst was eigenlijk wat ik gewend ben. Een soort bandje, wat vrolijker... en valser... alleen niet zo heel veel mensen, maar toch een goede dienst.
Wednesday, May 30, 2007
Congraduations!
Gratuation was afgelopen vrijdag.
Of course! Eerst rehearsel!
We moesten gewoon naar school die dag, maar om 2 uur in de middag gingen we oefenen en daarna mochten we naar huis.
Dus afijn... 2 uur brak aan, en naar de gymzaal. De band was aan t spelen en de stoelen stonden al klaar. We werden verdeeld op lengte, de kleinsten als eerst, oplopend naar de langsten. Ik zat ergens rond de helft van de meiden, want er werd ook rekening gehouden met hoge hakken. Ik liep samen met Ashley Simon.
Goed, we staan dus buiten de gymzaal, in 2 rijen. Zodra de juiste muziek speelt, lopen de eerste 2 binnen, ontmoeten elkaar na de band en lopen dan naast elkaar naar voren tussen het publiek van ouders door naar hun plek.
De werkelijke gebeurtenis
Van te voren foto's maken met je cap en gown aan. Dat was al een hele gebeurtenis voor mij.
Het is een hele ceremonie, alles wordt dubbel gecheckt. Er wordt gebeden, Bijbel gelezen, hoofd van bestuur zegt nog wat dingen. Dan worden de volledige namen van elke leerling opgenoemd met de ouders' namen erbij. En dan loop je naar het podium, hand en diploma, en weer podium af... allemaal achterelkaar. Dan is er ook nog dat zodra de naam van de eerste van jouw rij wordt genoemd, dat je allemaal staat, en pas weer zit als iedereen er is.
Later wordt er nog gezegd wat je gaat doen aankomend jaar... en bij mij natuurlijk Erasmus... spreek dat maar eens in het Engels uit... not pretty...
Na alles loop je weer in tegenovergestelde richting naar buiten, en letterlijk ook naar buiten in een rij, zodat iedereen je kan komen feliciteren.
Zelf mensen die mij niet kenden feliciteerden me, maar ik heb mijn gastouders niet gezien... en ze zaten ook niet in het 'oudersgedeelte', nee, ze zaten ergens achterin de tribune... maarja...
Daarna zijn er allerlei feestjes met vooral eten. En zo gaat dat door totaan zondag.
Mijn gastfamilie was op bezoek bij andere familie dit weekend, en ik had gevraagd of ik hier kon blijven, en gelukkig mocht dat.
Het was een leuk en vermoeiend weekend!
Maar nu.. vakantie!
Nieuw op mn fotosite: Graduation, de school en wat meer familie foto's.
Of course! Eerst rehearsel!
We moesten gewoon naar school die dag, maar om 2 uur in de middag gingen we oefenen en daarna mochten we naar huis.
Dus afijn... 2 uur brak aan, en naar de gymzaal. De band was aan t spelen en de stoelen stonden al klaar. We werden verdeeld op lengte, de kleinsten als eerst, oplopend naar de langsten. Ik zat ergens rond de helft van de meiden, want er werd ook rekening gehouden met hoge hakken. Ik liep samen met Ashley Simon.
Goed, we staan dus buiten de gymzaal, in 2 rijen. Zodra de juiste muziek speelt, lopen de eerste 2 binnen, ontmoeten elkaar na de band en lopen dan naast elkaar naar voren tussen het publiek van ouders door naar hun plek.
De werkelijke gebeurtenis
Van te voren foto's maken met je cap en gown aan. Dat was al een hele gebeurtenis voor mij.
Het is een hele ceremonie, alles wordt dubbel gecheckt. Er wordt gebeden, Bijbel gelezen, hoofd van bestuur zegt nog wat dingen. Dan worden de volledige namen van elke leerling opgenoemd met de ouders' namen erbij. En dan loop je naar het podium, hand en diploma, en weer podium af... allemaal achterelkaar. Dan is er ook nog dat zodra de naam van de eerste van jouw rij wordt genoemd, dat je allemaal staat, en pas weer zit als iedereen er is.
Later wordt er nog gezegd wat je gaat doen aankomend jaar... en bij mij natuurlijk Erasmus... spreek dat maar eens in het Engels uit... not pretty...
Na alles loop je weer in tegenovergestelde richting naar buiten, en letterlijk ook naar buiten in een rij, zodat iedereen je kan komen feliciteren.
Zelf mensen die mij niet kenden feliciteerden me, maar ik heb mijn gastouders niet gezien... en ze zaten ook niet in het 'oudersgedeelte', nee, ze zaten ergens achterin de tribune... maarja...
Daarna zijn er allerlei feestjes met vooral eten. En zo gaat dat door totaan zondag.
Mijn gastfamilie was op bezoek bij andere familie dit weekend, en ik had gevraagd of ik hier kon blijven, en gelukkig mocht dat.
Het was een leuk en vermoeiend weekend!
Maar nu.. vakantie!
Nieuw op mn fotosite: Graduation, de school en wat meer familie foto's.
Saturday, May 19, 2007
Monday, May 14, 2007
10 juni!
Ik heb afgelopen vrijdag van mijn moeder gehoord dat mijn vlucht staat op zaterdag de 9, en dat ik in NL aankom op zondag 10 juni om 6.30.
Natuurlijk heb ik van EF nog niks gehoord, maar dat is en blijft hun motto.
Dus zodra ik officiele gegevens krijg zal ik die posten... tot die tijd... if ever... moeten jullie het even hier mee doen :D
Dus nog 4 weekjes!
Oh, by the way... it was vandaag hier zo'n 30 graden!
Natuurlijk heb ik van EF nog niks gehoord, maar dat is en blijft hun motto.
Dus zodra ik officiele gegevens krijg zal ik die posten... tot die tijd... if ever... moeten jullie het even hier mee doen :D
Dus nog 4 weekjes!
Oh, by the way... it was vandaag hier zo'n 30 graden!
Sunday, May 13, 2007
Light Up the Sky
Het toneelstuk was een succes.
We hebben een generale repetitie gehad vorige week donderdag voor een paar mensen.
De volgende dag hebben we het voor de school opgevoerd, en gelukkig werden veel dingen goed opgevat. Dit was waarschijnlijk de meest enge opvoering en moeilijkst. Mike, regisseur, stopte het nog een keertje om fouten te corrigeren. Natuurlijk gingen er wat dingetjes mis (een schilderij dat naar benedem viel en ook nog een lamp van een tafeltje af stootte) en de hele zaal lag dan plat, maar het was niet zo erg. Het ergste was dat toen de hele cast een buiging kwam maken, en Roisin in dr badjas en slippers als eerste het podium op kwam rennen... ze uitgleed...
Die volgende zaterdagavond en zondagmiddag hadden we de 'betaalde' opvoering, dus voor mensen die het echt wilden zien. Er waren nog wat technische kleine dingetjes, trouwens allemaal bij het back-stage management, en niet bij mij.
Mike bedankte me wel een paar keer.
Na het zaterdag optreden zijn we nog met een groepje meiden ergens wat gaan eten en drinken en dat was erg gezellig.
We hebben allemaal een goede tijd gehad en vonden het toch wel beetje jammer dat het over was. Maar nu een week verder, kan ik er wel al mee leven ;)
Het was een goede en leuke ervaring.
We hebben een generale repetitie gehad vorige week donderdag voor een paar mensen.
De volgende dag hebben we het voor de school opgevoerd, en gelukkig werden veel dingen goed opgevat. Dit was waarschijnlijk de meest enge opvoering en moeilijkst. Mike, regisseur, stopte het nog een keertje om fouten te corrigeren. Natuurlijk gingen er wat dingetjes mis (een schilderij dat naar benedem viel en ook nog een lamp van een tafeltje af stootte) en de hele zaal lag dan plat, maar het was niet zo erg. Het ergste was dat toen de hele cast een buiging kwam maken, en Roisin in dr badjas en slippers als eerste het podium op kwam rennen... ze uitgleed...
Die volgende zaterdagavond en zondagmiddag hadden we de 'betaalde' opvoering, dus voor mensen die het echt wilden zien. Er waren nog wat technische kleine dingetjes, trouwens allemaal bij het back-stage management, en niet bij mij.
Mike bedankte me wel een paar keer.
Na het zaterdag optreden zijn we nog met een groepje meiden ergens wat gaan eten en drinken en dat was erg gezellig.
We hebben allemaal een goede tijd gehad en vonden het toch wel beetje jammer dat het over was. Maar nu een week verder, kan ik er wel al mee leven ;)
Het was een goede en leuke ervaring.
Wednesday, May 09, 2007
Prom
Die week erop, vorige week dus, was het Prom... en het was de vraag of ik daar wel heen kon. Maar uiteindelijk voelde ik me goed genoeg.
Die vrijdag was is met Brittany aan het msnen, en ik besloot dat ik toch wilde gaan. Ik haalde haar ook over... Er was alleen 1 probleem... WAT TREKKEN WE AAN! Het was 4 uur in de middag en om 6 uur moesten we bij toneel zijn... Zij stelde voor nog even snel wat winkels in te gaan in Marshall, 20 minuten verderop, om te kijken of ze wat hadden. Binnen 5 minuten was ze bij mij en op naar winkels. Er was eigenlijk 1 winkel die wat zou kunnen hebben, dus we waren al snel klaar. Toch nog wat andere winkels bekijken, je weet maar nooit...
Wij vonden beide niks, dus even langs de Mc eten halen en naar school. Ik had een Medium milkshake besteld, die in NL een Large zou heten, maar was wel een lekkere smaak aarbei/banaan.
Die volgende ochtend zouden we maar een stadje 2 uur verderop gaan winkelen. Het winkelcentrum zou waarschijnlijk 10 uur opengaan, dus om 8 uur zou ze bij mij zijn. Jeongha, een student uit Korea, zou met ons mee gaan.
Ik was ruim op tijd opgestaan... douchen... kwamen er 3 druppels! Ik er weer uit, vragen... ohja.. de douch krijgt pas om half 9 water...:S wat nu?! Dat haal ik nooit in een half uur, maar uiteindelijk was ik toch vrij snel.
We gingen eerst wel even ergens eten, chinees buffet, en was uiteindelijk goed te doen.
Het winkelcentrum had zo'n 3 winkels waar we terecht konden, en ik vond maar niks. Uiteindelijk maar een jurkje gekocht dat nog wel aardig was. Nog wat sieraden meenemen en snel naar huis.
Thuis douchen... maar wat doe ik met mn haar? Rachèl deed dat altijd! Dan maar zelf proberen. Er gingen zo'n 20 schuifspeltjes in, maar uiteindelijk zag het er best goed uit. Kreeg die avond zelfs paar keer de vraag wie mn haar had gedaan.
Toen we eenmaal klaar waren met tutten moesten we nog even wachten op Roisin die eenmaal thuis snel in een jurkje sprong en wat sieraden om deed en klaar was om te gaan.
De reden dat je een date nodig had, was vanwege de Grand March... de naam zegt het eigenlijk al, je loopt een rondje door de gymzaal, zodat iedereen uit het dorp je kan bekijken. Maar... je moet 6 keer stoppen, lachen en foto's van je laten nemen... en.... je loopt 3 keer een rondje! Het was allemaal erg mooi.
Daarna heb je het feest. Gewoon muziek van een DJ, drinken en zelfs wat snacks.
Daarna is After Prom. Dit wordt door de ouders bedacht om hun kinderen weh te houden van alcohol en andere problemen. Het was een sport en spel, georganiseerd door een groep van de college in Marshall. Was erg leuk. Er waren zo'n 8 teams van elk 10 mensen. Je kreeg een leider, een schatkaart en een kleur. Je moest allerlei opdrachten doen, en als je klaar was kreeg je eens ticker op je schatkaart, totdat je alles had gedaan. Dingen als babyvoeding drinken (sommige mensen konden het niet binnen houden), honden koekjes eten, verkleden, dingen gooien, van alles. Natuurlijk werd er soms niet eerlijk gespeeld, maar dat heb je. Als je klaar was mocht je de schatkamer binnen (de bieb van de school). Er waren daar schatten van tv, magnetron tot een tasje met Laker spulletjes (dingetjes met schoollogo). Wij waren uiteindelijk groep 4 geworden en er was niet veel over. Sommige konden er niet tegen.
Omdat ik nogal een nachtmens ben, was ik nog niet moe... Brittany gelukkig ook niet, dus wij zijn uiteindelijk met zn 2en naar andere Brittany gegaan en hebben nog een kampvuur gemaakt. Na een tijdje toch naar huis en slapen.
Uiteindelijk toch een geslaagde avond.
Die vrijdag was is met Brittany aan het msnen, en ik besloot dat ik toch wilde gaan. Ik haalde haar ook over... Er was alleen 1 probleem... WAT TREKKEN WE AAN! Het was 4 uur in de middag en om 6 uur moesten we bij toneel zijn... Zij stelde voor nog even snel wat winkels in te gaan in Marshall, 20 minuten verderop, om te kijken of ze wat hadden. Binnen 5 minuten was ze bij mij en op naar winkels. Er was eigenlijk 1 winkel die wat zou kunnen hebben, dus we waren al snel klaar. Toch nog wat andere winkels bekijken, je weet maar nooit...
Wij vonden beide niks, dus even langs de Mc eten halen en naar school. Ik had een Medium milkshake besteld, die in NL een Large zou heten, maar was wel een lekkere smaak aarbei/banaan.
Die volgende ochtend zouden we maar een stadje 2 uur verderop gaan winkelen. Het winkelcentrum zou waarschijnlijk 10 uur opengaan, dus om 8 uur zou ze bij mij zijn. Jeongha, een student uit Korea, zou met ons mee gaan.
Ik was ruim op tijd opgestaan... douchen... kwamen er 3 druppels! Ik er weer uit, vragen... ohja.. de douch krijgt pas om half 9 water...:S wat nu?! Dat haal ik nooit in een half uur, maar uiteindelijk was ik toch vrij snel.
We gingen eerst wel even ergens eten, chinees buffet, en was uiteindelijk goed te doen.
Het winkelcentrum had zo'n 3 winkels waar we terecht konden, en ik vond maar niks. Uiteindelijk maar een jurkje gekocht dat nog wel aardig was. Nog wat sieraden meenemen en snel naar huis.
Thuis douchen... maar wat doe ik met mn haar? Rachèl deed dat altijd! Dan maar zelf proberen. Er gingen zo'n 20 schuifspeltjes in, maar uiteindelijk zag het er best goed uit. Kreeg die avond zelfs paar keer de vraag wie mn haar had gedaan.
Toen we eenmaal klaar waren met tutten moesten we nog even wachten op Roisin die eenmaal thuis snel in een jurkje sprong en wat sieraden om deed en klaar was om te gaan.
De reden dat je een date nodig had, was vanwege de Grand March... de naam zegt het eigenlijk al, je loopt een rondje door de gymzaal, zodat iedereen uit het dorp je kan bekijken. Maar... je moet 6 keer stoppen, lachen en foto's van je laten nemen... en.... je loopt 3 keer een rondje! Het was allemaal erg mooi.
Daarna heb je het feest. Gewoon muziek van een DJ, drinken en zelfs wat snacks.
Daarna is After Prom. Dit wordt door de ouders bedacht om hun kinderen weh te houden van alcohol en andere problemen. Het was een sport en spel, georganiseerd door een groep van de college in Marshall. Was erg leuk. Er waren zo'n 8 teams van elk 10 mensen. Je kreeg een leider, een schatkaart en een kleur. Je moest allerlei opdrachten doen, en als je klaar was kreeg je eens ticker op je schatkaart, totdat je alles had gedaan. Dingen als babyvoeding drinken (sommige mensen konden het niet binnen houden), honden koekjes eten, verkleden, dingen gooien, van alles. Natuurlijk werd er soms niet eerlijk gespeeld, maar dat heb je. Als je klaar was mocht je de schatkamer binnen (de bieb van de school). Er waren daar schatten van tv, magnetron tot een tasje met Laker spulletjes (dingetjes met schoollogo). Wij waren uiteindelijk groep 4 geworden en er was niet veel over. Sommige konden er niet tegen.
Omdat ik nogal een nachtmens ben, was ik nog niet moe... Brittany gelukkig ook niet, dus wij zijn uiteindelijk met zn 2en naar andere Brittany gegaan en hebben nog een kampvuur gemaakt. Na een tijdje toch naar huis en slapen.
Uiteindelijk toch een geslaagde avond.
Monday, April 30, 2007
Aan mijn moeder en grootzus
Prisje, mamsie
ik dank jullie voor jullie zorgen en de moed die jullie hadden gekregen...
Binnen een paar weekjes ben ik weer thuis, en dan kunnen we gewoon communiceren en dan kan ik jullie weer voorlezen en dan kan ik gewoon bij jullie op de bank zitten een film kijken, en hoeven we de webcam niet meer op de tv te richten!
Ook natuurlijk de rest van mijn famfam bedankt... ik weet niet precies hoe het er thuis aan toe ging met die ongeruste dames ;) hahahaa
Kusjes!
ik dank jullie voor jullie zorgen en de moed die jullie hadden gekregen...
Binnen een paar weekjes ben ik weer thuis, en dan kunnen we gewoon communiceren en dan kan ik jullie weer voorlezen en dan kan ik gewoon bij jullie op de bank zitten een film kijken, en hoeven we de webcam niet meer op de tv te richten!
Ook natuurlijk de rest van mijn famfam bedankt... ik weet niet precies hoe het er thuis aan toe ging met die ongeruste dames ;) hahahaa
Kusjes!
Ziek; Deel 4 en tevens de laatste
Tis alweer meer dan een week geleden... dus de meeste details kan ik me niet meer herinneren, maar ik zal mijn best doen. Ik zit trouwens nu op het deck in de achtertuin... lekker weertje...
Het was erg warm, beetje benauwd zelfs toen ik thuis kwam.. dus goed teken dat de zomer eraan komt... maar om dan ziek te zijn... niet zo lekker...
Natuurlijk heb ik mijn familie veel gesproken, want nu was ik thuis als zij ook op gewone tijden tijd hadden... Maar... ik heb ze ook veel gesproken op tijden die voor hen niet zo gewoon waren...
Ik was ziek... en grootzussen en moeders doen dan altijd extra goed voor je zorgen... dus ook mijn moeder en grootzus deden dat. Ook al was het op afstand, en niet zo fijn als thuis zijn... toch deden zij een good job! Ze lazen voor als ik ging slapen... dus als je meetelt, 7 uur verder, zaten zij dus rond 4 uur ’s nachts nog verhaaltjes te lezen.
Het eerste verhaaltje was een stukje uit de gids... ja... na 5 minuten was dat ook klaar en dat loste niet genoeg op... toen heeft mn moeder maar een boekje opgezocht... ergens tussen alle spullen die verpakt waren en overhoop had ze het boek gevonden van de familie Robinson...? Ik weet niet zeker meer, maar geloof het wel (correct me if I’m wrong) na een paar hoofdstukjes kwam Pris er ook bij zitten/liggen die ook beetje ziek was... en die vond het maar een saai verhaal... en mam en ik realiseerden ons dat ook... Wat we toen gedaan hebben weet ik niet meer, ik denk dat het tijd was om te gaan slapen...
De volgende nachten is Priscilla vooral met mij op geweest. Zij had ergens, via Iris geloof ik, een dramatisch boek op de kop getikt... houdt zij zo van... Alleen dit boek was eigenlijk iets te dramatisch... We begonnen het boek, naja, Pris begon te lezen, nadat iedereen in het huis op 1 oor lag.... we kwamen al snel de naam ‘Floor’ tegen, en besloten dat we haar vanaf nu aan ‘Flo’ zouden noemen... we konden niet tegen de –or... Ik ga denk ik maar niet vertellen waar het verhaal over ging... maar het boek was ‘Radeloos’ van Carry Slee... nou, dan weet je het wel...
Maar, we hebben gelachen... en Pris ook een beetje gehuild... we zijn boos geweest en soms beetje verdrietig en soms weer blij... uiteindelijk kwam alles wel goed met het groepje vrienden.
Maar zo heb ik dus mijn ziekte tijd vooral door gebracht... in het bed, met mijn familie toch soort van bij mij... en ik moet zeggen, dat toen ik niet meer zo ziek was, en naar school begon te gaan... ik ze toch wel miste, en eigenlijk weer ziek wilde zijn...
En ik heb er geen problemen mee dat ik dalijk weer naar huis moet... denk ik...
Het was erg warm, beetje benauwd zelfs toen ik thuis kwam.. dus goed teken dat de zomer eraan komt... maar om dan ziek te zijn... niet zo lekker...
Natuurlijk heb ik mijn familie veel gesproken, want nu was ik thuis als zij ook op gewone tijden tijd hadden... Maar... ik heb ze ook veel gesproken op tijden die voor hen niet zo gewoon waren...
Ik was ziek... en grootzussen en moeders doen dan altijd extra goed voor je zorgen... dus ook mijn moeder en grootzus deden dat. Ook al was het op afstand, en niet zo fijn als thuis zijn... toch deden zij een good job! Ze lazen voor als ik ging slapen... dus als je meetelt, 7 uur verder, zaten zij dus rond 4 uur ’s nachts nog verhaaltjes te lezen.
Het eerste verhaaltje was een stukje uit de gids... ja... na 5 minuten was dat ook klaar en dat loste niet genoeg op... toen heeft mn moeder maar een boekje opgezocht... ergens tussen alle spullen die verpakt waren en overhoop had ze het boek gevonden van de familie Robinson...? Ik weet niet zeker meer, maar geloof het wel (correct me if I’m wrong) na een paar hoofdstukjes kwam Pris er ook bij zitten/liggen die ook beetje ziek was... en die vond het maar een saai verhaal... en mam en ik realiseerden ons dat ook... Wat we toen gedaan hebben weet ik niet meer, ik denk dat het tijd was om te gaan slapen...
De volgende nachten is Priscilla vooral met mij op geweest. Zij had ergens, via Iris geloof ik, een dramatisch boek op de kop getikt... houdt zij zo van... Alleen dit boek was eigenlijk iets te dramatisch... We begonnen het boek, naja, Pris begon te lezen, nadat iedereen in het huis op 1 oor lag.... we kwamen al snel de naam ‘Floor’ tegen, en besloten dat we haar vanaf nu aan ‘Flo’ zouden noemen... we konden niet tegen de –or... Ik ga denk ik maar niet vertellen waar het verhaal over ging... maar het boek was ‘Radeloos’ van Carry Slee... nou, dan weet je het wel...
Maar, we hebben gelachen... en Pris ook een beetje gehuild... we zijn boos geweest en soms beetje verdrietig en soms weer blij... uiteindelijk kwam alles wel goed met het groepje vrienden.
Maar zo heb ik dus mijn ziekte tijd vooral door gebracht... in het bed, met mijn familie toch soort van bij mij... en ik moet zeggen, dat toen ik niet meer zo ziek was, en naar school begon te gaan... ik ze toch wel miste, en eigenlijk weer ziek wilde zijn...
En ik heb er geen problemen mee dat ik dalijk weer naar huis moet... denk ik...
Thursday, April 26, 2007
Ziek; Deel 3
Na tijdje kwam er een zuster binnen, die een infuus kwam aanleggen... lastig te vinden... ze ging wel even iemand anders halen, want zij durfde het niet zo. Hmm... inderdaad lastig, afknijpen... beetje erop slaan... warme handdoek erop dan maar... nog steeds lastig... nog wat langer... Uiteindelijk was de anesthesist al langsgekomen en die deed het wel even.
Pakte m’n hand, maakte klaar om te prikken... ‘Je mag wel knijpen’ dus ik dacht in zijn hand, op het bloed beetje op te pompen ofzo... dus ik kneep in zijn hand... ‘hahaha, nee, in die van de zuster’ hahha.. ja, wist ik ook niet...
Nou, deed even zeer, maar nog lang niet wat ik nog zou meemaken...
Toen was alles klaar, bloednemen zouden ze wel in de operatiekamer nog een keer doen (2e keer dus) en zullen we maar gaan dan? Ondertussen waren er 3 zusters in de kamer en Jean, allemaal druk met vragen en dingen regelen... Een oudere dame nam me mee, dus zij.. alleen met het bed... probeerde mij de lift in en uit te krijgen en deuren door... stootte nog tegen van alles aan hahaha..
Toen in de operatiekamer allemaal van die hoofden boven me hangen, of ik kon overstappen op het andere bed... dus ik onderweg met overstappen... nee! Toch maar op dit bed blijven, ze konden het wel op hetzelfde bed even doen... dus ik weer terug...
Ja? Zeker weten? Oke, en hoeveel verdoving dan? 1? Nee, doe maar 2. Ja, denk je?
Nou, ze stelden me allemaal wel erg gerust met hun vragen en meningsverschillen.
Ben je dr klaar voor? Hup, buisje leeggespoten in het slangetje van mn infuus... en ja lang...zaam.....zak....... je........... weg............
Even later werd ik wakker... bleek een uur verder, maar voor mij leek het net alsof ik gelijk wakker werd. Na een tijdje kwam Jean weer binnen, die had beneden zitten wachten op bericht en hoorde later dat ik al boven was.
Weer even bellen met Pris... naja, soort van.. ik was nog suf...
Alles goed gegaan, nachtje hier, morgen naar huis, anti-bioticum en wat pijstillers en dan over weekje een check en dan is t klaar.
Voor de operatie had de chirurg gezegd dat het een 75-85% kans was dat het weg zou blijven en na de operatie was hij wel zeker van dat het zo’n 100% was, dus dat was ook mooi.
Jean ging naar huis en de avond begon... tv kijken, ongemakkelijk liggen... met het bed spelen... bellen met thuis... en uiteindelijk proberen te slapen. Paar keer wakker worden, draaien... en gedurende de nacht en vroege ochtend kwam er af en toe een zuster mn status checken. Vroeg in de ochtend moest ik wakker worden, werd er gebeld van het ontbijt (klein beetje gegeten, gelukkig toch niet zo’n honger, want was vies!) en nog wat tv gekeken, ik wilde wachten met douchen tot Jean met schone kleren kwam en een borstel enzo, maar uiteindelijk was die naar school gegaan voor werk en ben ik toch maar gaan douchen, beetje onhandig ook... tanden poetsen... en toen kwam de chirurg weer.
Je mag zo naar huis en ik moet alleen de drain er nog uithalen... ik dacht oke... doen we even... ‘dit kan wel even een beetje branden’ o oh, als een dokter dat al zegt, die doen altijd alsof het niet zo erg is, nou kom maar op dan... OMG! Wat deed dat een pijn! Nog nooit zoiets gevoeld!
‘Blijf nog maar even liggen, dan kan je over een uurtje naar huis’ Nog wat tv gekeken, bellen... en toen kwam Jean me oppikken. Aankleden, die mooie jurk uit...
En weer de auto in... hmm
Pakte m’n hand, maakte klaar om te prikken... ‘Je mag wel knijpen’ dus ik dacht in zijn hand, op het bloed beetje op te pompen ofzo... dus ik kneep in zijn hand... ‘hahaha, nee, in die van de zuster’ hahha.. ja, wist ik ook niet...
Nou, deed even zeer, maar nog lang niet wat ik nog zou meemaken...
Toen was alles klaar, bloednemen zouden ze wel in de operatiekamer nog een keer doen (2e keer dus) en zullen we maar gaan dan? Ondertussen waren er 3 zusters in de kamer en Jean, allemaal druk met vragen en dingen regelen... Een oudere dame nam me mee, dus zij.. alleen met het bed... probeerde mij de lift in en uit te krijgen en deuren door... stootte nog tegen van alles aan hahaha..
Toen in de operatiekamer allemaal van die hoofden boven me hangen, of ik kon overstappen op het andere bed... dus ik onderweg met overstappen... nee! Toch maar op dit bed blijven, ze konden het wel op hetzelfde bed even doen... dus ik weer terug...
Ja? Zeker weten? Oke, en hoeveel verdoving dan? 1? Nee, doe maar 2. Ja, denk je?
Nou, ze stelden me allemaal wel erg gerust met hun vragen en meningsverschillen.
Ben je dr klaar voor? Hup, buisje leeggespoten in het slangetje van mn infuus... en ja lang...zaam.....zak....... je........... weg............
Even later werd ik wakker... bleek een uur verder, maar voor mij leek het net alsof ik gelijk wakker werd. Na een tijdje kwam Jean weer binnen, die had beneden zitten wachten op bericht en hoorde later dat ik al boven was.
Weer even bellen met Pris... naja, soort van.. ik was nog suf...
Alles goed gegaan, nachtje hier, morgen naar huis, anti-bioticum en wat pijstillers en dan over weekje een check en dan is t klaar.
Voor de operatie had de chirurg gezegd dat het een 75-85% kans was dat het weg zou blijven en na de operatie was hij wel zeker van dat het zo’n 100% was, dus dat was ook mooi.
Jean ging naar huis en de avond begon... tv kijken, ongemakkelijk liggen... met het bed spelen... bellen met thuis... en uiteindelijk proberen te slapen. Paar keer wakker worden, draaien... en gedurende de nacht en vroege ochtend kwam er af en toe een zuster mn status checken. Vroeg in de ochtend moest ik wakker worden, werd er gebeld van het ontbijt (klein beetje gegeten, gelukkig toch niet zo’n honger, want was vies!) en nog wat tv gekeken, ik wilde wachten met douchen tot Jean met schone kleren kwam en een borstel enzo, maar uiteindelijk was die naar school gegaan voor werk en ben ik toch maar gaan douchen, beetje onhandig ook... tanden poetsen... en toen kwam de chirurg weer.
Je mag zo naar huis en ik moet alleen de drain er nog uithalen... ik dacht oke... doen we even... ‘dit kan wel even een beetje branden’ o oh, als een dokter dat al zegt, die doen altijd alsof het niet zo erg is, nou kom maar op dan... OMG! Wat deed dat een pijn! Nog nooit zoiets gevoeld!
‘Blijf nog maar even liggen, dan kan je over een uurtje naar huis’ Nog wat tv gekeken, bellen... en toen kwam Jean me oppikken. Aankleden, die mooie jurk uit...
En weer de auto in... hmm
Wednesday, April 25, 2007
Ziek; Deel 2
Tijdje later kwam de dokter, even kijken... daar wilde hij zelf niks aan gaan beginnen, hij wilde liever een chirurg ernaar laten kijken. Weer wachten... Hij was net in een operatie, hij belt tussen zijn operaties even op.... Weer wachten, nog steeds op de ongemakkelijke bank, begon gewoon pijn te doen... Muziek in mn oren... adem in, adem uit.... rustig blijven... Kwam er een andere dokter binnen, ook even kijken... ja... nou... dat is wat... Toen later kwam de eerste dokter weer binnen, ik laat je opnemen in het ziekenhuis, en dan moet de chirurg daarna maar kijken wat hij wil. Nou fijn...ziekenhuis...
Goed, weer lopen, weer papieren, weer vragen, toen naar een kamer. Mocht ik zo'n mooi jurkje aan met de opening aan de achterkant, en dan in een bed, die stukken comfortabler was dan dat knal harde bankje bij de dokter. En dan wachten op de dokter. Hij zou waarschijnlijk die avond nog wel tijd hebben. Kwam er nog een zuster, alles goed? Het zuster knopje zit hier, je bed kan je zo verstellen, de tv werkt zo... Weer wat papieren invullen, wat vragen. En toen mijn ouders nog op de hoogte brengen... Hoe gaan we dat doen?
Jean was nog steeds bij mij en die belde met haar mobiel naar huis, want het jongste zusje is thuis. Dan zou zij naar NL kunnen bellen en kunnen vertellen wat mijn nummer in t ziekenhuis was. Heel gedoe, en ze was eigenlijk wel zenuwachtig, maar ze durfde het toch aan. Even later terug gebeld, het was r niet gelukt. Jean had gelukkig nog een belkaart liggen, die ze zelf wel eens gebruikte. Moest Ciara dat maar proberen... lukte dr ook niet. Toen probeerden wij het, vanuit het ziekenhuis, met de codes van die belkaart die wij doorkregen van Ciara. Uiteindelijk lukte het 'You have one minute..' o oh! 1 minuut! Snel dan! 'Met Rachèl Steeds' 'Ja, met mij, snel, pen en papier, dit is mn nummer, ik heb 1 minuut, bel me!' Blijkbaar minder dan Jean gedacht had, die dacht dat er wel nog 10 minuten opstonden... maar goed... Na een tijdje... ze zullen het toch wel goed door hebben he... ja! daar gaat de telefoon!
Goed, weer lopen, weer papieren, weer vragen, toen naar een kamer. Mocht ik zo'n mooi jurkje aan met de opening aan de achterkant, en dan in een bed, die stukken comfortabler was dan dat knal harde bankje bij de dokter. En dan wachten op de dokter. Hij zou waarschijnlijk die avond nog wel tijd hebben. Kwam er nog een zuster, alles goed? Het zuster knopje zit hier, je bed kan je zo verstellen, de tv werkt zo... Weer wat papieren invullen, wat vragen. En toen mijn ouders nog op de hoogte brengen... Hoe gaan we dat doen?
Jean was nog steeds bij mij en die belde met haar mobiel naar huis, want het jongste zusje is thuis. Dan zou zij naar NL kunnen bellen en kunnen vertellen wat mijn nummer in t ziekenhuis was. Heel gedoe, en ze was eigenlijk wel zenuwachtig, maar ze durfde het toch aan. Even later terug gebeld, het was r niet gelukt. Jean had gelukkig nog een belkaart liggen, die ze zelf wel eens gebruikte. Moest Ciara dat maar proberen... lukte dr ook niet. Toen probeerden wij het, vanuit het ziekenhuis, met de codes van die belkaart die wij doorkregen van Ciara. Uiteindelijk lukte het 'You have one minute..' o oh! 1 minuut! Snel dan! 'Met Rachèl Steeds' 'Ja, met mij, snel, pen en papier, dit is mn nummer, ik heb 1 minuut, bel me!' Blijkbaar minder dan Jean gedacht had, die dacht dat er wel nog 10 minuten opstonden... maar goed... Na een tijdje... ze zullen het toch wel goed door hebben he... ja! daar gaat de telefoon!
Tuesday, April 24, 2007
Ziek; Deel 1
En toen was ik ziek...
Dat kon er ook nog wel bij...
Het begon vorige week. Ik voelde me gewoon niet zo lekker, had slecht geslapen en wilde gewoon even dagje thuis blijven. Temperatuur genomen, was ook niks aan de hand. Gedurende dag voelde ik me niet beter. Wat was er nou toch? Lag hele dag in bed, en was beetje grieperig. Volgende dag ook nog maar even thuis, beetje verhoging, maar ook weer wat para's genomen dus dat kon het ook onderdrukken.
Ik weet niet precies wanneer ik het ontdekte, maar ergens een keer ontdekte ik een bultje bij mijn onderrug. Ik had er niet veel aandacht aanbesteed en dacht dat het wel over zou gaan...
Maar nee, het werd erger.
Mijn moeder en zus waren ondertussen al bezorgd en lazen me voor uit allerlei boekjes. Heel lief!
Toen vertelde ik mijn moeder eindelijk over het bultje, ze wilde het wel even zien dan. Heel lastig met webcam... ja... toch maar aan mijn gastouders laten zien en naar een dokter dan. Ze dacht eerst nog dat het misschien van de chiropractor kwam.
Ik voelde me steeds slechter, ik kon niet meer opstaan zonder misselijk te worden. Ik was zelfs die nacht bijna flauwgevallen...
Ben toen eindelijk de volgende ochtend naar mijn gastouders gegaan om te vragen naar een dokter. Die maakten geen huisbezoeken, dus we moesten echt de auto in en een stukje rijden... Naja, moest maar dan. Garth had Jean gebeld en haar blijkbaar al eerder vertelt dat hij het wel erg lang vond duren. Toen kwam Jean dus, van haar werk... die wilde het ook even eerst zien zelf.
'Kristel, don't be silly, show me' boem, deur in Garth zn gezicht...
Toen op naar ziekenhuis, althans... dat dacht ik. Maar even spulletjes verzamelen, verzekering... mp3 natuurlijk (geleerd van Pris) maar voor de rest had ik niks nodig, dacht ik.... Uiteindelijk gingen we dus naar de klinkiek... Oh fijn, want vorige keer hadden die me zo goed geholpen... ahum...
Eerst was de rit natuurlijk erg prettig... en dan naar binnen, wachten, papieren invullen, wat vragen, en doorgestuurd naar zuster. Even wachten, wat vragen en door naar dokter. Eerst had Jean nog om een vrouwelijke dookter gevraagd, maar dat maakte mij niet uit, liever niet eigenlijk...
Nou, een afspraak over zo'n 40 minuten, en natuurlijk was het lunch tijd.
Wij weer in de auto, naar de kliniek, naar binnen, papieren invullen, wat vragen en naar de wachtkamer. Daar gewacht, ik hield het niet meer uit!
Eindelijk, naar binnen, weer wat korte vraagjes, en naar een kamertje, zuster even kijken. Daar op zo'n bankje liggen en de dokter kwam zo...
Dat kon er ook nog wel bij...
Het begon vorige week. Ik voelde me gewoon niet zo lekker, had slecht geslapen en wilde gewoon even dagje thuis blijven. Temperatuur genomen, was ook niks aan de hand. Gedurende dag voelde ik me niet beter. Wat was er nou toch? Lag hele dag in bed, en was beetje grieperig. Volgende dag ook nog maar even thuis, beetje verhoging, maar ook weer wat para's genomen dus dat kon het ook onderdrukken.
Ik weet niet precies wanneer ik het ontdekte, maar ergens een keer ontdekte ik een bultje bij mijn onderrug. Ik had er niet veel aandacht aanbesteed en dacht dat het wel over zou gaan...
Maar nee, het werd erger.
Mijn moeder en zus waren ondertussen al bezorgd en lazen me voor uit allerlei boekjes. Heel lief!
Toen vertelde ik mijn moeder eindelijk over het bultje, ze wilde het wel even zien dan. Heel lastig met webcam... ja... toch maar aan mijn gastouders laten zien en naar een dokter dan. Ze dacht eerst nog dat het misschien van de chiropractor kwam.
Ik voelde me steeds slechter, ik kon niet meer opstaan zonder misselijk te worden. Ik was zelfs die nacht bijna flauwgevallen...
Ben toen eindelijk de volgende ochtend naar mijn gastouders gegaan om te vragen naar een dokter. Die maakten geen huisbezoeken, dus we moesten echt de auto in en een stukje rijden... Naja, moest maar dan. Garth had Jean gebeld en haar blijkbaar al eerder vertelt dat hij het wel erg lang vond duren. Toen kwam Jean dus, van haar werk... die wilde het ook even eerst zien zelf.
'Kristel, don't be silly, show me' boem, deur in Garth zn gezicht...
Toen op naar ziekenhuis, althans... dat dacht ik. Maar even spulletjes verzamelen, verzekering... mp3 natuurlijk (geleerd van Pris) maar voor de rest had ik niks nodig, dacht ik.... Uiteindelijk gingen we dus naar de klinkiek... Oh fijn, want vorige keer hadden die me zo goed geholpen... ahum...
Eerst was de rit natuurlijk erg prettig... en dan naar binnen, wachten, papieren invullen, wat vragen, en doorgestuurd naar zuster. Even wachten, wat vragen en door naar dokter. Eerst had Jean nog om een vrouwelijke dookter gevraagd, maar dat maakte mij niet uit, liever niet eigenlijk...
Nou, een afspraak over zo'n 40 minuten, en natuurlijk was het lunch tijd.
Wij weer in de auto, naar de kliniek, naar binnen, papieren invullen, wat vragen en naar de wachtkamer. Daar gewacht, ik hield het niet meer uit!
Eindelijk, naar binnen, weer wat korte vraagjes, en naar een kamertje, zuster even kijken. Daar op zo'n bankje liggen en de dokter kwam zo...
Monday, April 16, 2007
Gek land
Heel apart, dat het weer lijkt te reageren op mij ofzo. In Canda was er al heel lang niet zoveel sneeuw gevallen, en ook hier was het voor hen vrij vreemd dat het nog sneeuwde in april. Maar goed, nu eindelijk weer mooi weer! Ja... weer... Tijdje geleden was het al lekker, en toen besloot God het weer een keertje te laten sneeuwen, en nu schijnt het zonnetje weer lekker. Hopen dat de temperatuur niet meer daalt. Wordt altijd zo blij van dit weer...
Ik heb ondertussen gister m'n softbal schoenen gehaald, verbaasde me over de prijs. Nike schoenen, voor $37,- zo'n 27 euro! Dus das was wel prettig.
Chriopractor gaat ook nog steeds door. Verzekering werkt ook niet helemaal goed mee, maar dat is natuurlijk te verwachten... ze zijn aangenomen door EF.
Ohja, blijkt Pris dus hetzelfde probleem te hebben... zusjes? Welnee!
Pasen was wel lekker. Kwam familie hier, paar zussen en broer van Garth Vader ;), die namen natuurlijk ook hun kinderen mee. Toen hebben de grote kinderen eieren verstopt buiten, zodat de kleintjes die later konden gaan zoeken. Plastic eieren met snoep erin en een clou voor het volgende ei.
Ook kreeg ik op zondag morgen een paasmandje met snoep erin en een pakje sokken... En toen zei ik 'Ik heb je sokken!' Ohnee, dat was iemand anders...
De film waar ik naartoe was gegaan vond ik niet echt leuk. Blades of Glory... van die Amerikaanse humor, maar Alissa zat naast me, en die was vaak erg hard aan t lachen.. tja, zal ik nooit helemaal begrijpen denk ik.
Ik heb weer wat nieuwe foto's, zou ik eigenlijk nu erop moeten zetten, maar heb ik even geen zin in... :D
Check jullie later.
Ik heb ondertussen gister m'n softbal schoenen gehaald, verbaasde me over de prijs. Nike schoenen, voor $37,- zo'n 27 euro! Dus das was wel prettig.
Chriopractor gaat ook nog steeds door. Verzekering werkt ook niet helemaal goed mee, maar dat is natuurlijk te verwachten... ze zijn aangenomen door EF.
Ohja, blijkt Pris dus hetzelfde probleem te hebben... zusjes? Welnee!
Pasen was wel lekker. Kwam familie hier, paar zussen en broer van Garth Vader ;), die namen natuurlijk ook hun kinderen mee. Toen hebben de grote kinderen eieren verstopt buiten, zodat de kleintjes die later konden gaan zoeken. Plastic eieren met snoep erin en een clou voor het volgende ei.
Ook kreeg ik op zondag morgen een paasmandje met snoep erin en een pakje sokken... En toen zei ik 'Ik heb je sokken!' Ohnee, dat was iemand anders...
De film waar ik naartoe was gegaan vond ik niet echt leuk. Blades of Glory... van die Amerikaanse humor, maar Alissa zat naast me, en die was vaak erg hard aan t lachen.. tja, zal ik nooit helemaal begrijpen denk ik.
Ik heb weer wat nieuwe foto's, zou ik eigenlijk nu erop moeten zetten, maar heb ik even geen zin in... :D
Check jullie later.
Thursday, April 05, 2007
Chiropractor nieuws...
Weer eventjes geleden, was eigenlijk beetje aan t wachten tot ik bevestiging kreeg dat mensen de vorige hadden gelezen... maar ik ga maar verder met mn verhaal.
Ondertussen heeft het weer gesneeuwd! Jep, april... en t sneeuwt!
Ik ben ook al paar keer bij een chiropractor geweest, nog een heel gedoe met mijn verzekering, en vandaag heb ik mijn X-rays gezien... Ziet er niet goed uit. Ik heb geen dubbele-S vorm, maar het is recht aan de onderkant... en als je van voren kijkt heb ik juist een bocht ipv recht.
Hij zei dat het niet te verhelpen is, maar dat we het wel beter kunnen maken in de zin van nog beetje goed trekken en veel stretchen en zorgen dat het niet te veel gaat slijten.
Beetje verontrustend nieuws, en ik vraag me af hoe onze NLse doktors dit niet hebben gezien eerder.
Ik heb een aantal oefeningen die ik moet doen, en die zijn niet erg plesant... zacht uitgedrukt.
Wat goed nieuws is dat ik vanaf deze donderdag tot volgende week dinsdag vrij ben, Pasen... en dat ik vanavond naar een film ga met een groepje en dat het hopelijk een leuke vakantie wordt.
Ciao!
PS: er staan ook weer wat nieuwe foto's op mn site, bij vrienden en familie geloof ik.
Ondertussen heeft het weer gesneeuwd! Jep, april... en t sneeuwt!
Ik ben ook al paar keer bij een chiropractor geweest, nog een heel gedoe met mijn verzekering, en vandaag heb ik mijn X-rays gezien... Ziet er niet goed uit. Ik heb geen dubbele-S vorm, maar het is recht aan de onderkant... en als je van voren kijkt heb ik juist een bocht ipv recht.
Hij zei dat het niet te verhelpen is, maar dat we het wel beter kunnen maken in de zin van nog beetje goed trekken en veel stretchen en zorgen dat het niet te veel gaat slijten.
Beetje verontrustend nieuws, en ik vraag me af hoe onze NLse doktors dit niet hebben gezien eerder.
Ik heb een aantal oefeningen die ik moet doen, en die zijn niet erg plesant... zacht uitgedrukt.
Wat goed nieuws is dat ik vanaf deze donderdag tot volgende week dinsdag vrij ben, Pasen... en dat ik vanavond naar een film ga met een groepje en dat het hopelijk een leuke vakantie wordt.
Ciao!
PS: er staan ook weer wat nieuwe foto's op mn site, bij vrienden en familie geloof ik.
Saturday, March 24, 2007
De dinsdag en woensdag van vorige week...
Vorige week... in Pittige Tijden... uh....ik bedoel... in Mock Trial....
Goed. We verzamelden dinsdagpchtend in school... in de ruimte waar er ook wordt gegeten enzo... centrale plaats bij de in-/uitgang van de school.
Nou is het hier soort van traditie dat als een team ofzo het ver maakt, dat ze dan een soort extra aandacht krijgen. Meestal hebben ze daarvoor een middagje pepfest. De coach houdt dan een speech en leerlingen klappen dan enzo en leggen ze even uit hoe moeilijk het was en hoe hard ze gewerkt hebben enzo... je kent het wel.. Amerikaanse speeches... en ook speelt de band dan beetje.
Nou hadden wij dat blijkbaar ook... samen met het basketbalteam... hahha... wij vonden het wel even apart...
Maar dat was dus de week daarvoor al, dus wij dachten 'Oke, dit was het'.
Stonden we die dinsdagochtend dus te wachten, tot we weg konden komen er ineens een paar leerlingen aanlopen van de bandroom, en die gaan staan bij de uitgang. Vervolgens werd er opgeroepen dat alle klassen naar de gang moeten om ons uit te zwaaien. Dus de hele groep loopt een rondje door de gangen, en daar stonden leerlingen met A4-tjes met daarop wat van die creten. Was wel een beetje overdreven vonden we, maar toch merkte ik dat zij het allemaal wel erg leuk vonden.
Toen hadden ze het rondje gelopen, en toen begon het bandje te spelen. Ze speelden wat liedjes die we normaal bij wedstrijden spelen. En toen was het tijd om te gaan.
De bus in, beetje lastig nog met alle spullen maar het paste allemaal.
Iedereen was goed voorbereid met kussens en dekentjes en eten en drinken.
We hebben wat zitten praten en sommige zingen en muziekluisteren en beetje slapen.
Onderweg hebben we nog gegeten bij een hamburgertent, en hebben we ons omgekleed, want we wisten niet of we daar nog tijd voor hadden. Dus ze gingen in slobberbroeken en truien naar binnen, en kwamen met mantelpakjes uit de toilet.... in een hamburgertent...
De reis was vrij lang, wel een paar uur, maar uiteindelijk waren we in de stad. Heerlijk gevoel, ik mis de stad wel een beetje. We reden zelfs nog langs een Pannekoekenhuis! Ik kon mn ogen niet geloven joh, hahaha, heel grappig.
Aangekomen bij het hotel, ging onze coach even naar binnen om te kijken of alles geregeld was. Het duurde even, want ze hadden een kamer nog niet klaar. Great! De rest was wel klaar, dus toch maar de kamers checken en de spullen van die anderen dan maar even ergens anders neerzetten, want we wilden nog even oefenen.
In de kamer van een coach hebben we geoefend, want de oefenruimtes waren allemaal al gereserveerd, wij hadden natuurlijk nooit gedacht dat wij zo ver zouden komen en wij waren ook nog de ena laatste die het wisten. Maar dat oefenen ging dus lekker, iedereen door elkaar praten op 1 meter afstand, en 1tje is zelfs maar in de douche/toilet gaan staan.
Daarna was het dan zover, het was ook weer even een stukje lopen, en zoeken, dus opweg. Meiden allemaal op van die hakken... grappig gezicht.
In het juiste gebouw hebben we naast de rechtzaal een kamertje kunnen vinden, en daar waren we nog even snel in gegaan voor wat rust en de laatste toespraak.
Rechtzaal binnen, en onze eerste zaak gedaan. Je krijgt niks van een uitslag ofzo, dat blijft allemaal gissen tot het eind. Het ging allemaal best aardig, maar ze waren blijkbaar toch zenuwachtig of geintimmideerd, want ze maakten foutjes die ze eerst niet maakten.
Even een pauze tussendoor, coach had wat drinken en koekjes en fruit meegnomen, dus wee hoefden niet om te komen van de honger. Maar het was wel al laat en sommige waren wel hongerig.
Na deze zaak was er een pizza maaltijd, en wij kwamen daar vrij laat aan. De pizza was op zich van goede kwaliteit, maar een beetje dikkere korst enzo, dus de meesten vonden het niet zo heel geslaagd.
Daarna naar bed en lekker slappie doen.
Volgende ochtend hadden we al vroeg de laatste zaak, dus voor 7en zaten we al bij het ontbijt. Dan laatste zaak, en iedereen had wel een theorie over hoe hoog we geplaatst waren.
We hadden nog even wat tijd voordat de lunch met uitslag was, dus we hebben even ergens gezeten, nog wat foto's en langzaamaan richting de lunch, en onderweg nog even in de Barnes & Noble een Starbucks koffie gehaald...., hmmmmm.
De lunch was niet heel erg goed, vond ik. Het was wel met service en 3 vroken enzo, maar het eten opzich was niet zo goed (natuurlijk ook voor een enorme groep) en de service was wel goed, maar dan net niet heel goed...
De uitslag en wat van die speeches... klappen... blabla... elke regio kreeg een beker. 'Willen de vertegenwoordigers van elke regio naar voren komen als de regio genoemd wordt.' Uhm.... wie is onze vertegenwoordiger?! Nou, zullen we dan maar allemaal gaan? Nee! Dat staat gek! Jawel, moeten we gewoon doen! Uiteindelijk werd onze regio opgenoemd, en een paar zijn gewoon nara voren gegaan. Even lachen naar het vogeltje...
Toen kwamen de echte awards... Beste getuige, beste blabla... en toen beste advocaat. (van elke beste werden er een paar genoemd, dus je was eigenlijk 1 van de beste dan) Maar ook Gavan Gideon werd opgenoemd! Iedereen verrast, vooral ook omdat de verkeerde school werd genoemd... maar toch was hij het. Onze jongste deelnemer... een freahmen... we waren allemaal blij.
Nou.. wij hadden niet gewonnen, natuurlijk... De twee beste teams moesten hun laatste rechtzaak doen, om te beslissen wie onze staat ging vertegenwoordigen. Die was vrij snel daarna. Dus wij allemaal terug naar onze kamer, omkleden, zorgen dat we gelijk na de zaak weg konden.
De rechtzaak werd gefilmd, en je merkte aan de teams dat ze toch wel een stukje beter waren. Ik viel soms bijna in slaap en wist niet meer hoe ik moest zitten. Ik had ondertussen natuurlijk al 3 lange rechtzaken uitgezeten die 2 dagen...
Ik zelf was voor het team van de verdediging, maar later hoorden we dat de aanklagers gewonnen hadden... een heel irritant team.
Toen weer de bus in, stonden nog wat protesterende mensen voor het hotel.... ze hadden van die borden, maar eigenlijk deden ze niks. Ze stonden daar een beetje te praten... niet echt enthousiaste mensen.
Ondertussen was het al bijna tijd om te eten, dus waar? Ja...dat moet je niet aan zo'n grote groep vragen! Roisin stelde het Pannekoekenhuis voor... Ja... wel leuk, maar hadden we niet echt trek in. (De ouders hadden daar die middag gegeten, die waren de ochtend gekomen voor onze laaste zaak en de uitreiking) Dus we gingen wel een stukje rijden, en zien wat we tegen kwamen. We vonden een Applebees, soort van een Balou Beer in de stad in Dordt, dat sfeertje een beetje. Dus wij met zn allen naar binnen, ik probeerde nog duidelijk te maken dat we wel met een hele grote groep in 1 keer kwamen en dat misschien iemand eerst even moest checken of er wel plek was.. maar nee, we gingen met zn allen naar binnen. Bus ging een parkeer plekje zoeken, dus toen we weer naar buiten kwamen omdat er uiteraard geen plek was, was de bus weg. Wij naar de parkeerplaats lopen en naar de bus. Was onze chauffeur nergens te bekennen. Fijn, stonden we daar allemaal, iedreen koud en in de wind, te wachten tot we de chauffeur vonden. Uiteindelijk kwam hij aanlopen.
De bus in, een andere Applebees bellen om te vragen of ze plek voor ons konden maken. Op weg, naar binnen, denk een halfuurtje wachten, en eindelijk een tafel. Uhm... bestellen.... duurt allemaal natuurlijk wat langer omdat we met een grote groep waren, maar uiteindelijk ook kunnen eten... betalen... toiletteren... en weer de bus in. Sommige gingen gelijk weer liggen en slapen, maar ik en nog een ander meisje... waren juist eg wakker.. en besloten samen op te blijven. We hebben zo nog wat mensen (half)meegekregen dus we hebben wat zitten praten en spelletjes gedaan...
Nou... toen waren we alweer in Cottonwood.. en moesten we de mensen wakker maken. Nou! De gezichten die ze trokken... erg grappig... heb jammer genoeg geen foto kunnen maken.
Roisin reed ons naar huis... en toen naar bed, en de volgende ochtend een vermelding van onze goede prestaties enzo...
Dat was dan het Mock Trial verhaal!
Wordt vervolgd...
Volgende keer... in Mock Trial....
Het Lakeview Team gaat naar Nationals...
Goed. We verzamelden dinsdagpchtend in school... in de ruimte waar er ook wordt gegeten enzo... centrale plaats bij de in-/uitgang van de school.
Nou is het hier soort van traditie dat als een team ofzo het ver maakt, dat ze dan een soort extra aandacht krijgen. Meestal hebben ze daarvoor een middagje pepfest. De coach houdt dan een speech en leerlingen klappen dan enzo en leggen ze even uit hoe moeilijk het was en hoe hard ze gewerkt hebben enzo... je kent het wel.. Amerikaanse speeches... en ook speelt de band dan beetje.
Nou hadden wij dat blijkbaar ook... samen met het basketbalteam... hahha... wij vonden het wel even apart...
Maar dat was dus de week daarvoor al, dus wij dachten 'Oke, dit was het'.
Stonden we die dinsdagochtend dus te wachten, tot we weg konden komen er ineens een paar leerlingen aanlopen van de bandroom, en die gaan staan bij de uitgang. Vervolgens werd er opgeroepen dat alle klassen naar de gang moeten om ons uit te zwaaien. Dus de hele groep loopt een rondje door de gangen, en daar stonden leerlingen met A4-tjes met daarop wat van die creten. Was wel een beetje overdreven vonden we, maar toch merkte ik dat zij het allemaal wel erg leuk vonden.
Toen hadden ze het rondje gelopen, en toen begon het bandje te spelen. Ze speelden wat liedjes die we normaal bij wedstrijden spelen. En toen was het tijd om te gaan.
De bus in, beetje lastig nog met alle spullen maar het paste allemaal.
Iedereen was goed voorbereid met kussens en dekentjes en eten en drinken.
We hebben wat zitten praten en sommige zingen en muziekluisteren en beetje slapen.
Onderweg hebben we nog gegeten bij een hamburgertent, en hebben we ons omgekleed, want we wisten niet of we daar nog tijd voor hadden. Dus ze gingen in slobberbroeken en truien naar binnen, en kwamen met mantelpakjes uit de toilet.... in een hamburgertent...
De reis was vrij lang, wel een paar uur, maar uiteindelijk waren we in de stad. Heerlijk gevoel, ik mis de stad wel een beetje. We reden zelfs nog langs een Pannekoekenhuis! Ik kon mn ogen niet geloven joh, hahaha, heel grappig.
Aangekomen bij het hotel, ging onze coach even naar binnen om te kijken of alles geregeld was. Het duurde even, want ze hadden een kamer nog niet klaar. Great! De rest was wel klaar, dus toch maar de kamers checken en de spullen van die anderen dan maar even ergens anders neerzetten, want we wilden nog even oefenen.
In de kamer van een coach hebben we geoefend, want de oefenruimtes waren allemaal al gereserveerd, wij hadden natuurlijk nooit gedacht dat wij zo ver zouden komen en wij waren ook nog de ena laatste die het wisten. Maar dat oefenen ging dus lekker, iedereen door elkaar praten op 1 meter afstand, en 1tje is zelfs maar in de douche/toilet gaan staan.
Daarna was het dan zover, het was ook weer even een stukje lopen, en zoeken, dus opweg. Meiden allemaal op van die hakken... grappig gezicht.
In het juiste gebouw hebben we naast de rechtzaal een kamertje kunnen vinden, en daar waren we nog even snel in gegaan voor wat rust en de laatste toespraak.
Rechtzaal binnen, en onze eerste zaak gedaan. Je krijgt niks van een uitslag ofzo, dat blijft allemaal gissen tot het eind. Het ging allemaal best aardig, maar ze waren blijkbaar toch zenuwachtig of geintimmideerd, want ze maakten foutjes die ze eerst niet maakten.
Even een pauze tussendoor, coach had wat drinken en koekjes en fruit meegnomen, dus wee hoefden niet om te komen van de honger. Maar het was wel al laat en sommige waren wel hongerig.
Na deze zaak was er een pizza maaltijd, en wij kwamen daar vrij laat aan. De pizza was op zich van goede kwaliteit, maar een beetje dikkere korst enzo, dus de meesten vonden het niet zo heel geslaagd.
Daarna naar bed en lekker slappie doen.
Volgende ochtend hadden we al vroeg de laatste zaak, dus voor 7en zaten we al bij het ontbijt. Dan laatste zaak, en iedereen had wel een theorie over hoe hoog we geplaatst waren.
We hadden nog even wat tijd voordat de lunch met uitslag was, dus we hebben even ergens gezeten, nog wat foto's en langzaamaan richting de lunch, en onderweg nog even in de Barnes & Noble een Starbucks koffie gehaald...., hmmmmm.
De lunch was niet heel erg goed, vond ik. Het was wel met service en 3 vroken enzo, maar het eten opzich was niet zo goed (natuurlijk ook voor een enorme groep) en de service was wel goed, maar dan net niet heel goed...
De uitslag en wat van die speeches... klappen... blabla... elke regio kreeg een beker. 'Willen de vertegenwoordigers van elke regio naar voren komen als de regio genoemd wordt.' Uhm.... wie is onze vertegenwoordiger?! Nou, zullen we dan maar allemaal gaan? Nee! Dat staat gek! Jawel, moeten we gewoon doen! Uiteindelijk werd onze regio opgenoemd, en een paar zijn gewoon nara voren gegaan. Even lachen naar het vogeltje...
Toen kwamen de echte awards... Beste getuige, beste blabla... en toen beste advocaat. (van elke beste werden er een paar genoemd, dus je was eigenlijk 1 van de beste dan) Maar ook Gavan Gideon werd opgenoemd! Iedereen verrast, vooral ook omdat de verkeerde school werd genoemd... maar toch was hij het. Onze jongste deelnemer... een freahmen... we waren allemaal blij.
Nou.. wij hadden niet gewonnen, natuurlijk... De twee beste teams moesten hun laatste rechtzaak doen, om te beslissen wie onze staat ging vertegenwoordigen. Die was vrij snel daarna. Dus wij allemaal terug naar onze kamer, omkleden, zorgen dat we gelijk na de zaak weg konden.
De rechtzaak werd gefilmd, en je merkte aan de teams dat ze toch wel een stukje beter waren. Ik viel soms bijna in slaap en wist niet meer hoe ik moest zitten. Ik had ondertussen natuurlijk al 3 lange rechtzaken uitgezeten die 2 dagen...
Ik zelf was voor het team van de verdediging, maar later hoorden we dat de aanklagers gewonnen hadden... een heel irritant team.
Toen weer de bus in, stonden nog wat protesterende mensen voor het hotel.... ze hadden van die borden, maar eigenlijk deden ze niks. Ze stonden daar een beetje te praten... niet echt enthousiaste mensen.
Ondertussen was het al bijna tijd om te eten, dus waar? Ja...dat moet je niet aan zo'n grote groep vragen! Roisin stelde het Pannekoekenhuis voor... Ja... wel leuk, maar hadden we niet echt trek in. (De ouders hadden daar die middag gegeten, die waren de ochtend gekomen voor onze laaste zaak en de uitreiking) Dus we gingen wel een stukje rijden, en zien wat we tegen kwamen. We vonden een Applebees, soort van een Balou Beer in de stad in Dordt, dat sfeertje een beetje. Dus wij met zn allen naar binnen, ik probeerde nog duidelijk te maken dat we wel met een hele grote groep in 1 keer kwamen en dat misschien iemand eerst even moest checken of er wel plek was.. maar nee, we gingen met zn allen naar binnen. Bus ging een parkeer plekje zoeken, dus toen we weer naar buiten kwamen omdat er uiteraard geen plek was, was de bus weg. Wij naar de parkeerplaats lopen en naar de bus. Was onze chauffeur nergens te bekennen. Fijn, stonden we daar allemaal, iedreen koud en in de wind, te wachten tot we de chauffeur vonden. Uiteindelijk kwam hij aanlopen.
De bus in, een andere Applebees bellen om te vragen of ze plek voor ons konden maken. Op weg, naar binnen, denk een halfuurtje wachten, en eindelijk een tafel. Uhm... bestellen.... duurt allemaal natuurlijk wat langer omdat we met een grote groep waren, maar uiteindelijk ook kunnen eten... betalen... toiletteren... en weer de bus in. Sommige gingen gelijk weer liggen en slapen, maar ik en nog een ander meisje... waren juist eg wakker.. en besloten samen op te blijven. We hebben zo nog wat mensen (half)meegekregen dus we hebben wat zitten praten en spelletjes gedaan...
Nou... toen waren we alweer in Cottonwood.. en moesten we de mensen wakker maken. Nou! De gezichten die ze trokken... erg grappig... heb jammer genoeg geen foto kunnen maken.
Roisin reed ons naar huis... en toen naar bed, en de volgende ochtend een vermelding van onze goede prestaties enzo...
Dat was dan het Mock Trial verhaal!
Wordt vervolgd...
Volgende keer... in Mock Trial....
Het Lakeview Team gaat naar Nationals...
Saturday, March 17, 2007
Friday and weekend!
Vrijdag was vrij normale dag. Ben na school met Alissa en nog een meisje naar die 'Fishfrie' geweest. Was ergens in een Katholieke kerk. Weet niet of ik hier al eerder wat over verteld heb, we zijn namelijk al een keer eerder geweest. Deze avond dus weer... Lekker stinken... vis, patat en appelmoes... en als toetje? Niks.. dat is o.a. 'ook' een offer dat ze brengen.
Toen werd ik gevraagd of ik meewilde een film kijken bij een meisje thuis. De film was 'Borat', kennen we die? De zogenaamde presentator uit Kazachstan? Naja, iedereen op school praatte erover dus ik wilde 'm wel zien. Ook dat meisje, Kendall, woont ergens in het land, dus was even stukje rijden. Toen we daar kwamen hebben we nog even spelletje kaarten gedaan en toen de film begonnen. Was wel grappig op zich, maar soms vond ik het iets te ver gaan...
Die maandag hadden we een schoolband optreden. Iedereen in wit bovenstuk en zwart onder. Ik had die dag ervoor nog even snel een shirtje gekocht en zwarte nette schoenen. Ook kon ik mn saxofoon kettinkje nu toepasselijk dragen. We gingen met 3 bussen, een senior, een junior/sophmore en ach... de freshmen werden met de instrumenten opgezadeld... In de bus was wel gezellig op zich. Beetje kletsen en zingen met de radio. Heb Allissa wat Hollandse muziek laten horen.
Ik zal de dinsdag en woensdag een volgende keer vertellen, want dat was State Mock Trial!
Daarna gelijk door naar repetitie voor het toneel. Stinkend en al...
Toen werd ik gevraagd of ik meewilde een film kijken bij een meisje thuis. De film was 'Borat', kennen we die? De zogenaamde presentator uit Kazachstan? Naja, iedereen op school praatte erover dus ik wilde 'm wel zien. Ook dat meisje, Kendall, woont ergens in het land, dus was even stukje rijden. Toen we daar kwamen hebben we nog even spelletje kaarten gedaan en toen de film begonnen. Was wel grappig op zich, maar soms vond ik het iets te ver gaan...Toen kwam ik thuis en ging ik slappie doen. Volgende dag zouden we eind middag, begin avond vertrekken naar The Cities, dus beetje uitslapen en inpakken. Ook nog even stofzuigen als klusje.
Roisin, Gavan en Ciara hadden allemaal een piano optreden. Ze moesten spelen voor 1 iemand om zich te plaatsen voor het staats concert, geloof ik. Dus zij waren alle3 al weken bezig met een pianostuk. Ik weet trouwens niet hoe ze het hebben gedaan. Dus we zijn daar zaterdag naartoe gereden, overnacht in een hotel, en zondagochtend hun optreden. Daarna nog beetje gewinkeld en op naar huis, want Roisin had choir en later hadden we de laatste mock trial training voor state!
Nog wat laatse veranderingetjes, nog wat oefenen en afspreken waar iedereen nog even wat tijd aan moest besteden.
Die maandag hadden we een schoolband optreden. Iedereen in wit bovenstuk en zwart onder. Ik had die dag ervoor nog even snel een shirtje gekocht en zwarte nette schoenen. Ook kon ik mn saxofoon kettinkje nu toepasselijk dragen. We gingen met 3 bussen, een senior, een junior/sophmore en ach... de freshmen werden met de instrumenten opgezadeld... In de bus was wel gezellig op zich. Beetje kletsen en zingen met de radio. Heb Allissa wat Hollandse muziek laten horen. Daar hebben we 2 andere bands gezien, en zij waren niet zo goed. En vergeleken met ons ook vrij klein. Maar toen wij aan de beurt waren ging het vrij goed. Worden altijd wat foutjes gemaakt,
maar de 3 juryleden hebben ons de hoogste scores gegeven die je kon krijgen. Dus dat zat allemaal goed.
maar de 3 juryleden hebben ons de hoogste scores gegeven die je kon krijgen. Dus dat zat allemaal goed.
De lunch was wat minder. Naja, ze hadden niet voor iedreen te eten. Ik ahd gelukkig wel een broodje, chips en coca-cola kunnen bemachtigen.
Ook het koor wasd dit keer op dezelfde dag en ook zij hebben het goed gedaan.
Ik zal de dinsdag en woensdag een volgende keer vertellen, want dat was State Mock Trial!Ik vind dat wij nuchtere Nederlanders wel wat moeten leren van die enthousiaste Amerikanen. Iedereen was zo blij en opgetogen! Maar.. wij hoeven het niet te overdrijven hoor ;)
Friday, March 16, 2007
Begin met inhalen...
Ik zal jullie even een versnelde post geven over mijn afgelopen week.
Als eerste ben ik vorige week donderdag naar onze high school basketbalwedstrijd geweest. Het was al tijdje afvalronde, dus als je verliest, dan was dat je laatste wedstrijd van het seizoen. Naja... Alissa, vriendinnetje uit mijn senior klas, vroeg of ik mee wilde naar de wedstrijd. Tuurlijk ging ik mee, hardstikke leuk! Toch? Zij woont op het 'platte'land op een boerderij, dus zij zou mij rond 4.30 uur ophalen bij mijn huis... we zouden dan naar haar huis gaan, en vanuit daar eten en naar de wedstrijd. Wij naar haar huis, allemaal van die modderwegen, soms lag de hele vooruit vol met ijs/sneeuw dat van de weg op de auto spatte... erg aparte ervaring. Uiteindelijk kwamen we bij haar huis.. korte rondleiding enzo... ik kreeg een 'Lakeview' trui aan, want ik kon natuurlijk niet zonder... en opweg. Vanuit haar huis konden we 2 kanten op... de ene kant waar we vandaan kwamen en de andere kant, die tijdje geleden nog niet sneeuwvrij was maar die kant was wel korter. Het leek erop dat we er langs konden. 'We proberen het wel even' zei Alissa. Goed, wij die kant op, volle kracht vooruit... IIEE! Ineens een toren van sneeuw voor onze neus... oke, de oprit was toch niet sneeuwvrij... backing-up...ook op volle kracht.... en ineens... woosh... we stonden stil... bleek dat ze in de sneeuw was gereden. Even lachen en dan zorgen dat we weer vooruit konden. Het lukte niet?! Wij uitstappen, zij moest via mijn kant eruit, want haar kant zat in de sneeuw... Ik uiteraard foto's maken (die ik later zal toevoegen) en misschien kon ik de auto handje helpen door m te pushen van de achterkant... nee, lukte niet. Wat nu? Zij porberen iemand te bellen, kwam gelukkig haar vader aangereden... in een truck. Dus hij zag ons al staan, inspecteerde de boel even, probeerde nog met een schep de auto beetje uit te graven, maar hij zou nu nog bezig zijn. Hij reed met zijn truck voor de auto, en verbond ze met een kabel, en heeft ons zo eruit getrokken, en we zijn veilig het laatste stukje uitgereden. Goed! Op naar de wedstrijd.
Het was ondertussen al zo laat, dat we niet meer konden eten voor de wedstrijd. Dus we zijn gelijk doorgegaan en hebben de eerste minuten moeten missen, maar we hadden wel gewonnen! Iedereen was in de juiste kleuren en sommige hadden zelfs wat 'signs' gemaakt.
Daarna zijn we met een groepje naar Pizza Hut gegaan, en hebben we uiteraard pizza gegeten. En daarna terug naar huis.
Dit is alleen nog maar de donderdag, en mijn lessen beginnen bijna, en ik heb nog een hele week te gaan... ik zal snel de rest neerzetten....
Als eerste ben ik vorige week donderdag naar onze high school basketbalwedstrijd geweest. Het was al tijdje afvalronde, dus als je verliest, dan was dat je laatste wedstrijd van het seizoen. Naja... Alissa, vriendinnetje uit mijn senior klas, vroeg of ik mee wilde naar de wedstrijd. Tuurlijk ging ik mee, hardstikke leuk! Toch? Zij woont op het 'platte'land op een boerderij, dus zij zou mij rond 4.30 uur ophalen bij mijn huis... we zouden dan naar haar huis gaan, en vanuit daar eten en naar de wedstrijd. Wij naar haar huis, allemaal van die modderwegen, soms lag de hele vooruit vol met ijs/sneeuw dat van de weg op de auto spatte... erg aparte ervaring. Uiteindelijk kwamen we bij haar huis.. korte rondleiding enzo... ik kreeg een 'Lakeview' trui aan, want ik kon natuurlijk niet zonder... en opweg. Vanuit haar huis konden we 2 kanten op... de ene kant waar we vandaan kwamen en de andere kant, die tijdje geleden nog niet sneeuwvrij was maar die kant was wel korter. Het leek erop dat we er langs konden. 'We proberen het wel even' zei Alissa. Goed, wij die kant op, volle kracht vooruit... IIEE! Ineens een toren van sneeuw voor onze neus... oke, de oprit was toch niet sneeuwvrij... backing-up...ook op volle kracht.... en ineens... woosh... we stonden stil... bleek dat ze in de sneeuw was gereden. Even lachen en dan zorgen dat we weer vooruit konden. Het lukte niet?! Wij uitstappen, zij moest via mijn kant eruit, want haar kant zat in de sneeuw... Ik uiteraard foto's maken (die ik later zal toevoegen) en misschien kon ik de auto handje helpen door m te pushen van de achterkant... nee, lukte niet. Wat nu? Zij porberen iemand te bellen, kwam gelukkig haar vader aangereden... in een truck. Dus hij zag ons al staan, inspecteerde de boel even, probeerde nog met een schep de auto beetje uit te graven, maar hij zou nu nog bezig zijn. Hij reed met zijn truck voor de auto, en verbond ze met een kabel, en heeft ons zo eruit getrokken, en we zijn veilig het laatste stukje uitgereden. Goed! Op naar de wedstrijd.
Het was ondertussen al zo laat, dat we niet meer konden eten voor de wedstrijd. Dus we zijn gelijk doorgegaan en hebben de eerste minuten moeten missen, maar we hadden wel gewonnen! Iedereen was in de juiste kleuren en sommige hadden zelfs wat 'signs' gemaakt.
Daarna zijn we met een groepje naar Pizza Hut gegaan, en hebben we uiteraard pizza gegeten. En daarna terug naar huis.
Dit is alleen nog maar de donderdag, en mijn lessen beginnen bijna, en ik heb nog een hele week te gaan... ik zal snel de rest neerzetten....
Hahahha, ik moet gewoon weer lachen als ik het zie!
Tuesday, March 13, 2007
Solly...
HEY!
Ik weet dat het een tijdje is geleden... ik zag ook al een comment... Jullie moeten me het vergeven... please...?
Ik ben zo druk.. en ook veel weg vooral... ik ben vandaag ook weer heel de dag weggeweest (school en band) en morgen ben ik weer 2 dagen de stad uit... Sorry... ik heb wat leuke verhalen, en die zal ik snel weer posten, maar heb nu even geen tijd.. ook komen er weer meer foto's hoor.. maar wordt wel donderdag, vrijdag of misschien zelfs zaterdag pas...
sorry...
Ik weet dat het een tijdje is geleden... ik zag ook al een comment... Jullie moeten me het vergeven... please...?
Ik ben zo druk.. en ook veel weg vooral... ik ben vandaag ook weer heel de dag weggeweest (school en band) en morgen ben ik weer 2 dagen de stad uit... Sorry... ik heb wat leuke verhalen, en die zal ik snel weer posten, maar heb nu even geen tijd.. ook komen er weer meer foto's hoor.. maar wordt wel donderdag, vrijdag of misschien zelfs zaterdag pas...
sorry...
Saturday, March 03, 2007
Sneeuwstorm!
We zitten midden in sneeuwstormen, zoals ze het hier noemen. Ik vind het niet echt lijken op een storm... maar oke...
Afgelopen week was het al wel flink wat sneeuw, maar niks ernstigs. En toen werd er voor woensdag een storm voorspeld. Dus iets na 1en in de middag kregen we op school te horen dat we om 14.15 uit zouden zijn, snow day... Mooi!
Scheelt 1 les... Wij naar huis.. stond wel een flinke wind... maar eigenlijk viel het wel mee. Toen we thuis kwamen zijn we nog naar buiten gegaan om te gaan sleeën. Nou, op sommige plekken stond je echt tot je knieën in de sneeuw. Voor mensen die op wintersport gaan is dat waarcshijnlijk niet bijzonder, maar ik had het nog nooit meegemaakt. Ik kreeg er helemaal een vakantie gevoel van.
(voor meer foto's zie website)
Toen gingen er geruchten dat we de volgende dag vrij zouden zijn... Maar dat is natuurlijk niet zeker totdat je officieel bericht krijgt. Eerst werd er gezegd dat we alleen 2 uur later zouden beginnen. De volgende ochtend kwam mn gastmoeder me vertellen dat school was afgelast, woehoe! Weer lekker gaan slapen. Rustig dagje... de mock trial stond nog steeds op vrijdag gepland, en we dachten dat hij waarschijnlijk wel afgelast zou worden, maar je moet natuurlijk wel voorbereid zijn. Dus wij onofficieel oefenen. Natuurlijk zonder de coach, ze wist er wel van, maar als de school dicht is, mag je geen schoolactiviteiten doen, want zij zijn dan verantwoordelijk.
In de avond nog de film 'Marie Antoinette' gezien.. sjonge wat is dat een saaie, langdradige film joh! Maar... wel leuk als je van snoepen houdt. Allerlei rose achtige taartjes en heel veel zoete snacks en zelfs de jurken leken op candy.
Maar goed... Steeds meer scholen werden afgelast... en af en toe kwam Gavin (broertje) binnen om te vertellen dat er 5, 7, 11 scholen al gesloten waren. Laat in de avond kwam hij juichend binnen dat ook onze school gesloten was!
Dus vandaag weer beetje langer in bed, nooit echt volledig uitgeslapen zoals ik thuis zou doen, maar toch wat langer dan 6 uur in de ochtend...
Vanavond staat de film 'Babel' geloof ik op de planning.
Ohja, en Spaans gaat ook best goed. Ik merk wel dat ik dingen gemist heb, maar op mn laatste toets had ik 32/32... dus niet slecht toch?!
Ik wil ook mn oma nog even extra bedanken voor dr comment! Vond t echt heel lief en leuk dat ze de moeite heeft genomen om een reactie te geven. Thanks Granny!
En mn kappersbeurt is ook wat minder bevallen dan ik eerst dacht. Maar dat weet ik dan ook weer voor de volgende keer.
Afgelopen week was het al wel flink wat sneeuw, maar niks ernstigs. En toen werd er voor woensdag een storm voorspeld. Dus iets na 1en in de middag kregen we op school te horen dat we om 14.15 uit zouden zijn, snow day... Mooi!
Scheelt 1 les... Wij naar huis.. stond wel een flinke wind... maar eigenlijk viel het wel mee. Toen we thuis kwamen zijn we nog naar buiten gegaan om te gaan sleeën. Nou, op sommige plekken stond je echt tot je knieën in de sneeuw. Voor mensen die op wintersport gaan is dat waarcshijnlijk niet bijzonder, maar ik had het nog nooit meegemaakt. Ik kreeg er helemaal een vakantie gevoel van.(voor meer foto's zie website)
Toen gingen er geruchten dat we de volgende dag vrij zouden zijn... Maar dat is natuurlijk niet zeker totdat je officieel bericht krijgt. Eerst werd er gezegd dat we alleen 2 uur later zouden beginnen. De volgende ochtend kwam mn gastmoeder me vertellen dat school was afgelast, woehoe! Weer lekker gaan slapen. Rustig dagje... de mock trial stond nog steeds op vrijdag gepland, en we dachten dat hij waarschijnlijk wel afgelast zou worden, maar je moet natuurlijk wel voorbereid zijn. Dus wij onofficieel oefenen. Natuurlijk zonder de coach, ze wist er wel van, maar als de school dicht is, mag je geen schoolactiviteiten doen, want zij zijn dan verantwoordelijk.
In de avond nog de film 'Marie Antoinette' gezien.. sjonge wat is dat een saaie, langdradige film joh! Maar... wel leuk als je van snoepen houdt. Allerlei rose achtige taartjes en heel veel zoete snacks en zelfs de jurken leken op candy.
Maar goed... Steeds meer scholen werden afgelast... en af en toe kwam Gavin (broertje) binnen om te vertellen dat er 5, 7, 11 scholen al gesloten waren. Laat in de avond kwam hij juichend binnen dat ook onze school gesloten was!
Dus vandaag weer beetje langer in bed, nooit echt volledig uitgeslapen zoals ik thuis zou doen, maar toch wat langer dan 6 uur in de ochtend...
Vanavond staat de film 'Babel' geloof ik op de planning.
Ohja, en Spaans gaat ook best goed. Ik merk wel dat ik dingen gemist heb, maar op mn laatste toets had ik 32/32... dus niet slecht toch?!
Ik wil ook mn oma nog even extra bedanken voor dr comment! Vond t echt heel lief en leuk dat ze de moeite heeft genomen om een reactie te geven. Thanks Granny!
En mn kappersbeurt is ook wat minder bevallen dan ik eerst dacht. Maar dat weet ik dan ook weer voor de volgende keer.
Monday, February 26, 2007
Kappertje
Ben dus bij de kapper geweest... Mijn gastmoeder had haar al van tevoren ingelicht over mijn 'angst' en zij stelde me gerust dat alles gied zou komen. Dus oke, ik als eerste dan maar... Beetje praatje maken... maar ik was wel beetje zenuwachtig... Lekker stuk eraf, dat was wel goed.. en dan laagjes... Het was allemaal niet zo dramatisch... ze deed eigenlijk iets te voorzichtig, maar zo kan ik nog een keer terug. En een ander iets was... kappers kunnen mijn haar ook nooit doen, als in de zin van... ik loop de kapperszaak uit en zodra ik buiten ben probeer ik mijn haar beetje fatsoenlijk in een vlecht te doen ofzo, want het ziet er nooit uit. Dus ik had al een petje klaar gelegd die ik mee kon nemen, maar was m uiteindelijk vergeten... Maar, de kapster stelde zelf voor om mijn haar te straighten... naja, ik had eigenlijk geen keus, ze ging het gewoon doen. Ik was al bang dat ik daar dus nog uren zou zitten, want zo lang deden wij er thuis altijd over... Maar ze was nog maar net begonnen en toen kwam er een klant binnen, dus ze is een beetje sneller erdoorheen gegaan en was dus ook wat minder goed... maar oke, toch leuk dat ze dat wilde doen.
Ik heb mn kamertje wat persoonlijker gemaakt, door wat dingen op mn kastdeuren te hangen... zie voor jezelf!
Toen gingen ik en Roisin betalen... en ik hoefde niet! Was niet omdat ze meer van mij hield, zei ze tegen Roisin, maar het was voor het goede doel! Echt lief!
Resultaat....
Ook hebben we ondertussen nog een mock trial gehad, en weer gewonnen! Met 20 punten verschil, en de rechter was nog aardig geweest voor het andere team, want ze vond het zo sneu (duidelijk een vrouw dus). Ook had ze nog een puntje voor 1 van onze advocaten, ze had open schoenen aan en dat vond ze niet zo erg netjes... maar dr tenen waren wel goed gedaan! OMG! Ik kon niet geloven dat ze dat zei... Lekker profi, maarja...
Dus we hebben aanstaande vrijdag nog 1, en als we die winnen, gaan we naar state! Dus alle winnaars van de regio's in heel de staat! Tis al een tijdje geleden dat ze al zover zijn gekomen.
Ik zal foto's op website zetten.
Ik heb mn kamertje wat persoonlijker gemaakt, door wat dingen op mn kastdeuren te hangen... zie voor jezelf!Was ook erg blij met t kaartje van Raash en Praas. Heel toepasselijk ;).
Wednesday, February 21, 2007
Soo much fun!
It was sooooo much fun! No, seriously! It was awesome!
Klink ik al beetje Amerikaans?
Ik heb het best aardig naar m'n zin hier. School gaat wel oke en de mensen zijn allemaal wel aardig. Ik ben betrokken bij wat dingetjes en houd me zoveel mogelijk bezig.
Ondertussen was vandaag de eerste meeting voor toneel. Heb ik jullie hierover vertelt trouwens? Even kort dan... Afgelopen dinsdag gingen wat mensen auditie doen voor het toneelstuk van school. Ik wilde uiteraard wel meewerken maar niet zelf acteren ofzo. Dus ik ging mee en vulde in dat ik wel wat achter de schermen wilde doen. Die kerel, de regisseur (voor het eerst niet van school zelf) vroeg of ik misschien stage manager wilde zijn..... uh... ik?! Even denken...Sure, waarom niet... Wel erg spannend, maar hij zei dat alles duidelijk zal worden en dat het allemaal vast goed komt... oke... let's do it!
Die donderdag was er nog een auditiedag, en totaal hebben 32 mensen auditie gedaan...en 14 hebben een rol! Dus dat was nog al een flinke cut... Maar Roisin en Gavin hebben allebei een rol.
Dus vandaag was de eerste meeting... wij waren later vanwege mock trial, maar er was toch niet veel te doen nog. De scripts waren nog niet binnen, maar hij had al een idee van het toneel en hij vertelde dat hij wat dingen geregeld had voor costums en toneelartikelen...Hij legde mij apart nog een keertje uit wat er van mij verwacht wordt en of ik het aankon.
Toen waren we nog even bij de jongens basketbalwedstrijd geweest, gewonnen, erg spannend...Er zit een jongen in het team, Zach, en hij heeft bijna 1.000 punten in z'n 'carriere' gescoord, dus ze hoopten dat hij in de wedstrijd zn 1.000ste zou scoren, omdat ze nog maar 1 wedstrijd hebben... Maar nee... nog 2 punten ofzo, maar dat was dus nog een extra spannende factor.
Afgelopen weekend was ik in The Twin Cities, zo noemen ze het... St.Paul and Minneapolis... Maar we waren bij familie onder gebracht en hebben wat gewinkelt en wat gezellige dingen gedaan. Ook super aardige mensen en ik kon langskomen om weer wat in het stadsleven te zijn als ik wilde! Ik heb ook eindelijk weer een beetje wat kleding kunnen kopen. En een webcam!
Ik ga morgen ook eindelijk naar een kapper! Dus ben ik ook wel blij mee... ook weer beetje bang... Mijn haar is vaak beetje lastig en niet alle kappers weten wat ze moeten doen... Maar goed... Ik vertrouw erop dat het niet te verschrikkelijk wordt ;)
Tot schnel!
PS: ik heb 2 amerikaanse meisjes de zin 'ik heb je sokken' geleerd, kennen we die nog familie Steeds? Ze vertellen iedereen dat het een belediging is... Zo grappig.
Klink ik al beetje Amerikaans?
Ik heb het best aardig naar m'n zin hier. School gaat wel oke en de mensen zijn allemaal wel aardig. Ik ben betrokken bij wat dingetjes en houd me zoveel mogelijk bezig.
Ondertussen was vandaag de eerste meeting voor toneel. Heb ik jullie hierover vertelt trouwens? Even kort dan... Afgelopen dinsdag gingen wat mensen auditie doen voor het toneelstuk van school. Ik wilde uiteraard wel meewerken maar niet zelf acteren ofzo. Dus ik ging mee en vulde in dat ik wel wat achter de schermen wilde doen. Die kerel, de regisseur (voor het eerst niet van school zelf) vroeg of ik misschien stage manager wilde zijn..... uh... ik?! Even denken...Sure, waarom niet... Wel erg spannend, maar hij zei dat alles duidelijk zal worden en dat het allemaal vast goed komt... oke... let's do it!
Die donderdag was er nog een auditiedag, en totaal hebben 32 mensen auditie gedaan...en 14 hebben een rol! Dus dat was nog al een flinke cut... Maar Roisin en Gavin hebben allebei een rol.
Dus vandaag was de eerste meeting... wij waren later vanwege mock trial, maar er was toch niet veel te doen nog. De scripts waren nog niet binnen, maar hij had al een idee van het toneel en hij vertelde dat hij wat dingen geregeld had voor costums en toneelartikelen...Hij legde mij apart nog een keertje uit wat er van mij verwacht wordt en of ik het aankon.
Toen waren we nog even bij de jongens basketbalwedstrijd geweest, gewonnen, erg spannend...Er zit een jongen in het team, Zach, en hij heeft bijna 1.000 punten in z'n 'carriere' gescoord, dus ze hoopten dat hij in de wedstrijd zn 1.000ste zou scoren, omdat ze nog maar 1 wedstrijd hebben... Maar nee... nog 2 punten ofzo, maar dat was dus nog een extra spannende factor.
Afgelopen weekend was ik in The Twin Cities, zo noemen ze het... St.Paul and Minneapolis... Maar we waren bij familie onder gebracht en hebben wat gewinkelt en wat gezellige dingen gedaan. Ook super aardige mensen en ik kon langskomen om weer wat in het stadsleven te zijn als ik wilde! Ik heb ook eindelijk weer een beetje wat kleding kunnen kopen. En een webcam!
Ik ga morgen ook eindelijk naar een kapper! Dus ben ik ook wel blij mee... ook weer beetje bang... Mijn haar is vaak beetje lastig en niet alle kappers weten wat ze moeten doen... Maar goed... Ik vertrouw erop dat het niet te verschrikkelijk wordt ;)
Tot schnel!
PS: ik heb 2 amerikaanse meisjes de zin 'ik heb je sokken' geleerd, kennen we die nog familie Steeds? Ze vertellen iedereen dat het een belediging is... Zo grappig.
Thursday, February 15, 2007
Valentinooo
Today, Valentine's day...
Gisteravond begon het voor mij al een beetje. Ik kwam in de avond thuis, en op mn bed lag een klein doosje snoepjes, met daar omheen een kaartje.
Dat is wat ze doen hier met Valentijn. Je koopt wat Valentijn snoep, speciale Valentijn uitgave van bepaald snoep, en dan koop je kaartjes, die ook speciaal hiervoor zijn... en dan deel je die uit.
Ciara, het jongste zusje, had er dus 1tje voor mij gemaakt. Zo lief!
De volgende ochtend stonden er 4 tasjes met kaartjes, en 1tje was ook voor mij. 3 pakjes Oreos! Wat zakjes aanmaak koffie/choco/thee en pennen. Dat was van ouders.
Op school liepen mensen met rood en rose en sommige hadden nog wat meer hun best gedaan met hun outfit.
Ik kreeg nog wat meer van die snoep-kaartjes van wat meiden... erg lief. Ook 1tje van Roisin, oudste zus.
Met lunch kregen we kipnuggets in de vorm van hartjes en een koekje, uiteraard in dezelfde vorm. De smaak was wat minder, maar t gebaar was leuk.
Je kon van tevoren blikjes frisdrank bestellen 'Crush' heet het drankje, en die kon je dan laten bezorgen. Aan het eind van de dag kreeg ik er ook nog 2. 1tje van Jean, moeder en 1tje van student counsil.
Ook kreeg ik bij de lunch te horen dat de meiden misschien nog een senior wisten die nog geen date had voor prom. Hij zat een paar weken in Zuid-Afrika... Dus wie weet...
Aan 't eind van de dag, heb ik zelfs nog een Valentijn e-card gekregen :) Vanuit Dutchland.
De dag was dus wel erg Valentijnig, maar op een vriendschappelijke manier.
Gisteravond begon het voor mij al een beetje. Ik kwam in de avond thuis, en op mn bed lag een klein doosje snoepjes, met daar omheen een kaartje.
Dat is wat ze doen hier met Valentijn. Je koopt wat Valentijn snoep, speciale Valentijn uitgave van bepaald snoep, en dan koop je kaartjes, die ook speciaal hiervoor zijn... en dan deel je die uit.
Ciara, het jongste zusje, had er dus 1tje voor mij gemaakt. Zo lief!
De volgende ochtend stonden er 4 tasjes met kaartjes, en 1tje was ook voor mij. 3 pakjes Oreos! Wat zakjes aanmaak koffie/choco/thee en pennen. Dat was van ouders.
Op school liepen mensen met rood en rose en sommige hadden nog wat meer hun best gedaan met hun outfit.
Ik kreeg nog wat meer van die snoep-kaartjes van wat meiden... erg lief. Ook 1tje van Roisin, oudste zus.
Met lunch kregen we kipnuggets in de vorm van hartjes en een koekje, uiteraard in dezelfde vorm. De smaak was wat minder, maar t gebaar was leuk.
Je kon van tevoren blikjes frisdrank bestellen 'Crush' heet het drankje, en die kon je dan laten bezorgen. Aan het eind van de dag kreeg ik er ook nog 2. 1tje van Jean, moeder en 1tje van student counsil.
Ook kreeg ik bij de lunch te horen dat de meiden misschien nog een senior wisten die nog geen date had voor prom. Hij zat een paar weken in Zuid-Afrika... Dus wie weet...
Aan 't eind van de dag, heb ik zelfs nog een Valentijn e-card gekregen :) Vanuit Dutchland.
De dag was dus wel erg Valentijnig, maar op een vriendschappelijke manier.
Monday, February 12, 2007
Check foto's!
Iedereen, check mn foto's!
Ik ben nu hier al bijna 2 weken... en het bevalt me wel. Ik heb een leuke familie en we doen aardig wat dingen buiten de normale schooltijden. Dingen op school, maar ook daarbuiten.
De school is wel goed te doen, ik kan het meeste wel begrijpen, ik zit zelfs in Engelse les voor gevorderden zeg maar...
Mijn rooster is als volgt:
Accounting
Art
Studyhall
Band
(lunch)
English/Literature
Spanish
Economics
We hebben afgelopen week Snowweek gehad op school, elke dag een thema en dan kleed je je daarnaar (zie foto's). Dit keer deed ik ook maar mee, was wel grappig. Op vrijdag was er nog een schoolfeest, beetje anders dan in NL, ik vond het wat minder... maar anders is denk ik het beste woord. Ook hieraan even wennen denk ik.
Ik mis aanstaande dinsdag waarschijnlijk een schooldag. Roisin en Gavin (en wat andere mensen die ik ken) doen iets genaamd 'Mock trial'. Het is een nep-rechtzaak en dan ga je met verschillende scholen dus een zaak behandelen. Met verdachten en rechters en alles wat erbij hoort. Wordt gedaan door leerlingen (rechter is wel echt). Ze zijn al een tijd bezig met repeteren, een opening en kruisverhoor en getuigen ondervragen enzo... Je krijgt een hele stapel papieren met info en aan de hand daarvan moet je een rechtzaak kunnen voeren. Maar pas een paar dagen van te voren weet je of je aanklager of verdediger bent, dus je moet beiden voorbereiden en zo kan je dus ook goed oefenen. Ik ben dus sinds ik hier ben bij de repetities geweest, en heb al wat opmerkingen kunnen maken. Ik vind t wel leuk om mee te denken en kijken hoe t gaat. Maar dat is dus dinsdag, tegen een ander team.
En vrijdag mis ik school omdat Roisin in een koor zit dat wat verder hier vandaan is, dus we gaan donderdag na school weg. We slapen dan verdeeld bij 2 andere familie-gezinnen en Roisin moet vrijdag oefenen en heeft zaterdag een uitvoering. Dus wij gaan allemaal mee.
En dan is die maandag een vrije dag, dus heb extra lang weekend!
Ohja, en die zondag ga ik waarschijnlijk naar de Spaanse kerk in t dorp! Heb ik ook wel zin in! Zal er niet veel van snappen, maar is toch leuk.
!Adios!
PS: Grammy's vanavond, hopelijk kan ik wat ervan zien!
Ik ben nu hier al bijna 2 weken... en het bevalt me wel. Ik heb een leuke familie en we doen aardig wat dingen buiten de normale schooltijden. Dingen op school, maar ook daarbuiten.
De school is wel goed te doen, ik kan het meeste wel begrijpen, ik zit zelfs in Engelse les voor gevorderden zeg maar...
Mijn rooster is als volgt:
Accounting
Art
Studyhall
Band
(lunch)
English/Literature
Spanish
Economics
We hebben afgelopen week Snowweek gehad op school, elke dag een thema en dan kleed je je daarnaar (zie foto's). Dit keer deed ik ook maar mee, was wel grappig. Op vrijdag was er nog een schoolfeest, beetje anders dan in NL, ik vond het wat minder... maar anders is denk ik het beste woord. Ook hieraan even wennen denk ik.
Ik mis aanstaande dinsdag waarschijnlijk een schooldag. Roisin en Gavin (en wat andere mensen die ik ken) doen iets genaamd 'Mock trial'. Het is een nep-rechtzaak en dan ga je met verschillende scholen dus een zaak behandelen. Met verdachten en rechters en alles wat erbij hoort. Wordt gedaan door leerlingen (rechter is wel echt). Ze zijn al een tijd bezig met repeteren, een opening en kruisverhoor en getuigen ondervragen enzo... Je krijgt een hele stapel papieren met info en aan de hand daarvan moet je een rechtzaak kunnen voeren. Maar pas een paar dagen van te voren weet je of je aanklager of verdediger bent, dus je moet beiden voorbereiden en zo kan je dus ook goed oefenen. Ik ben dus sinds ik hier ben bij de repetities geweest, en heb al wat opmerkingen kunnen maken. Ik vind t wel leuk om mee te denken en kijken hoe t gaat. Maar dat is dus dinsdag, tegen een ander team.
En vrijdag mis ik school omdat Roisin in een koor zit dat wat verder hier vandaan is, dus we gaan donderdag na school weg. We slapen dan verdeeld bij 2 andere familie-gezinnen en Roisin moet vrijdag oefenen en heeft zaterdag een uitvoering. Dus wij gaan allemaal mee.
En dan is die maandag een vrije dag, dus heb extra lang weekend!
Ohja, en die zondag ga ik waarschijnlijk naar de Spaanse kerk in t dorp! Heb ik ook wel zin in! Zal er niet veel van snappen, maar is toch leuk.
!Adios!
PS: Grammy's vanavond, hopelijk kan ik wat ervan zien!
Tuesday, February 06, 2007
Tinkie!
Een presentje van Pris en Iris! Bent'ie zo lief he!
Mijn Familie! Van links naar rechts:
Rico, Rachelle, Ellen (mam), Priscilla, Iris, Jos, Kees (pap) en irre mirre... ik!
Saturday, February 03, 2007
Mijn vlucht(en) naar Sioux Falls
Hey mensen,
ben ik weer.
Ik heb nu mn eerste soort van week gehad.. 3 volle dagen en ik heb mijn vaste rooster aanstaande maandag.
Ik hoorde maandag laat in de ochtend (van mijn ouders als eerste btw) dat ik een vlucht had, en dat de taxi praktisch al onderweg was. Ik moest dus maar even in een paar minuten inpakken... Goed, ik rennend en vliegend proberen in te pakken, even snel gedag zeggen tegen Abi, Geaninnie heb ik niet gedag kunnen zeggen :(...
Nou, taxi in en op naar mn vlucht. Alles wel oke, even nog een klein probleempje bij het zelf inchecken, maar uiteindelijk toch mn ticket. Omdat mijn vlucht vertraging had, had de mevrouw me op een eerdere vlucht gezet zodat ik uiteindelijk op normale tijd zou vertrekken. Ik haalde alles gelukkig, natuurlijk moest ik weer door een volledige bodycheck... wist ondertussen alle regels en procedures... ik was erdoor.
Vliegtuig in en op naar Chicago, natuurlijk geen directe vlucht.
Toen ik mijn vluchtgegevens hoorde, zei Don Dwyer (aardige man die ons hielp bij van alles in EF NY) dat mn vlucht naar South Dakota ging? Uhm...nee... Minnesota! Oh.,..hij ging het even checken... bleek dat het erg dicht bij de grens lag, dus dat het klopte (Nog een nieuwe staat bij mn lijstje ;)).
Ik in vliegtuig, was niet vol, dus gelukkig niemand naast me, jeej! Duurde erg lang voordat we uiteindelijk opstegen, maar we hadden een leuke stewardess en
uiteindelijk kwamen we aan op Chicago.
Op Chicago moest ik mn ticket halen voor de volgende vlucht, ook nog. Dus ik moest een heel eind lopen, met mn tas en Marleens laptop.
(Marleen had vanwege haar haast 2 weken voor mijn vertrek, haar laptop vergeten, en toen bleek dat ze niet meer terug kwam, moest ik de taak op me nemen om m weer in Holland te krijgen... in de zomer, op zich niet zo erg... ben nu dit bericht aan t typen op haar lappie... mag wel toch :) )
Maar goed, had dus nog een extra rugzak bij me.
Ticket (van mevrouw genaamd 'Knowles'), oke.. weer helemaal terug lopen naar mn gate. Nog wat te dure eten en drinken gehaald.. had natuurlijk geen tijd gehad voor een lunch...
Mijn vlucht was uiteindelijk 3uur verlaat! 3 uur! Vanwege het weer, naar mijn idee was het niet eens zo erg... maar t zal wel. Dus ik daar gewacht, heb wel ondertussen geleerd hoe je je vermaak op een vliegveld... boekje, muziek, dagboek... Maar goed. Ik had gehoord dat mijn gastgezin me zou ophalen op t vliegveld. Ik was beetje ... ongerust soort van. Ik wil die mensen niet gelijk 3 uur laten wachten en dan niks van me laten horen. Dus ik naar een telefoonnummer zoeken, maar ik was die en mn belkaart in alle haast vergeten.. ergens. Dus ik kon niks doen. Toen... ik kan mezelf nog voor mn kop slaan, is er blijkbaar een oproep geweest voor mijn vlucht! Ik had t niet eens gehoord! Dus ik na een tijdje vragen wanneer mijn vlucht nou eens zou gaan. Ze vertelde me dat hij al afgesloten was en dat ik er niet meer in kon (was nog wel aan de grond en bij de gate...) Zij kon ook geen volgende vlucht vinden. Ik lichtelijk in paniek (moet ik dalijk ergens gaan overnachten ofzo? zonder dat die mensen ook maar iets weten?) Ik ging naar de infobalie van die vliegmaatschappij en zij vond nog een vlucht, over een uur. Dus ze had die voor me geregeld (Ik mocht niet huilen van dr) ze was wel aardig, maar blijkbaar stond de paniek op mn gezicht. (ik was ongerust over mn gezin, mn bagage, mn verblijf en had natuurlijk al een vervelende dag gehad). Dus goed, ik nog vragen of ik op 1 of andere manier t vliegveld kon bellen, zodat ik die mensen kon spreken. Dat moest ik maar bij de gate vragen. Dus ik weer gate opzoeken... vragen aan die vrouw of ik kon bellen. Nee, dat kon niet. Zij konden vanuit daar niet buiten het vliegveld bellen. Ik moest maar weer terug naar de infobalie. JA dag! Meent ze dit? Ze was niet erg aardig. Ik wilde mn gate niet verlaten, ik kon echt niet nog een vlucht missen. Goed, naja... dan maar gewoon afwachten hoe t gaat. Gelukkig kon ik uiteindelijk mn ouders bellen, met was losgeld. Misschien hadden zij een nummer...? Nee, ze hadden helemaal niks, maar konden me wel gerust stellen. Silooy nog even aan de lijn gehad. Deed alsof de openbare telefoon daar mijn eigen was. Gewoon opnemen als ie gaat... mensen keken wel even raar. Deze vlucht was uiteraard ook vertraagd, maar uiteindelijk zat ik weer in het vliegtuig. Zo moe! Van t sjouwen en reizen en alles... Dus ik kom op t vliegveld aan, weer een heel stuk lopen... en ja.. wat nu? Het was een klein vleigveld, alles was gesloten, was ook al na middernacht natuurlijk.
Ik kwam van de roltrap, en zag een man staan. Het was erger dan ik had gedacht! Ik hoopte dat hij het niet was, maar na een paar minuten kon ik niemand anders ontdekken die het zou kunnen zijn... Ohnee! ik beetje in paniek... ik zou het echt geen maanden uithouden daar. En ja, hij kwam op me af... oke.. gaan we dan weer. Mijn moeder had gevraagd of ik haar kon bellen zodra ik er was, dus ik had t geprobeerd, maar het is niet gelukt.
Ik in de auto, ik dacht echt, ik zit morgen in het vliegtuig naar huis, het hoeft voor mij niet meer. We begonnen een beetje met een praatje, hij was wel aardig en probeerde wel, maarja... Toen zei hij iets over 'de familie'... ik in de war.. toen vertelde hij mij, zo even tussendoor, ik ben je IEC (EF contactpersoon)! Ik blij, kreeg weer hoop!
We gingen even langs zijn huis, zijn vrouw ontmoet die wat meer weet. Ik zou daar kunnen slapen en morgenochtend naar t gezin, of gelijk door. Ik besloot maar dat ik gelijk door wilde gaan. Niet langer meer treuzelen. Zij hadden zelf ook een student in huis.
Maar goed, zij vertelde wat dingetjes, maar wist ook niet alles. Wij kwamen hier aan... rond 3 in de ochtend... kwamen gedag zeggen, en kamertje laten zien, wild ik nog wat drinken/eten? oke, dan heb je hier je handdoek enzo en morgen gaan we even langs school, ga maar lekker slapen.
Dat was goed. Ik snel en sloom tegelijk me klaar maken voor bed, en uitgeput kon ik slapen.
Volgende ochtend op... lunch met de pa, wat praten, vertellen over hun reis in Europa enzo.. was allemaal niet zo erg. Ohja.. huis laten zien, computer! jeej! met internet! Ik kon gelijk even erachter en mn mn fam praten.
Ze hadden ook nog wireless! YES! Helemaal goed! Eerste dagen wat probleempjes, maar heb nu uitstekende ontvangst!
Dus, zal ik mijn school maar een volgende keer uitleggen en vertellen? Is nu wel weer aardig wat he...oke.. tot snel dan weer!
kusjes!
ben ik weer.
Ik heb nu mn eerste soort van week gehad.. 3 volle dagen en ik heb mijn vaste rooster aanstaande maandag.
Ik hoorde maandag laat in de ochtend (van mijn ouders als eerste btw) dat ik een vlucht had, en dat de taxi praktisch al onderweg was. Ik moest dus maar even in een paar minuten inpakken... Goed, ik rennend en vliegend proberen in te pakken, even snel gedag zeggen tegen Abi, Geaninnie heb ik niet gedag kunnen zeggen :(...
Nou, taxi in en op naar mn vlucht. Alles wel oke, even nog een klein probleempje bij het zelf inchecken, maar uiteindelijk toch mn ticket. Omdat mijn vlucht vertraging had, had de mevrouw me op een eerdere vlucht gezet zodat ik uiteindelijk op normale tijd zou vertrekken. Ik haalde alles gelukkig, natuurlijk moest ik weer door een volledige bodycheck... wist ondertussen alle regels en procedures... ik was erdoor.
Vliegtuig in en op naar Chicago, natuurlijk geen directe vlucht.
Toen ik mijn vluchtgegevens hoorde, zei Don Dwyer (aardige man die ons hielp bij van alles in EF NY) dat mn vlucht naar South Dakota ging? Uhm...nee... Minnesota! Oh.,..hij ging het even checken... bleek dat het erg dicht bij de grens lag, dus dat het klopte (Nog een nieuwe staat bij mn lijstje ;)).
Ik in vliegtuig, was niet vol, dus gelukkig niemand naast me, jeej! Duurde erg lang voordat we uiteindelijk opstegen, maar we hadden een leuke stewardess en
uiteindelijk kwamen we aan op Chicago.
Op Chicago moest ik mn ticket halen voor de volgende vlucht, ook nog. Dus ik moest een heel eind lopen, met mn tas en Marleens laptop.
(Marleen had vanwege haar haast 2 weken voor mijn vertrek, haar laptop vergeten, en toen bleek dat ze niet meer terug kwam, moest ik de taak op me nemen om m weer in Holland te krijgen... in de zomer, op zich niet zo erg... ben nu dit bericht aan t typen op haar lappie... mag wel toch :) )
Maar goed, had dus nog een extra rugzak bij me.
Ticket (van mevrouw genaamd 'Knowles'), oke.. weer helemaal terug lopen naar mn gate. Nog wat te dure eten en drinken gehaald.. had natuurlijk geen tijd gehad voor een lunch...
Mijn vlucht was uiteindelijk 3uur verlaat! 3 uur! Vanwege het weer, naar mijn idee was het niet eens zo erg... maar t zal wel. Dus ik daar gewacht, heb wel ondertussen geleerd hoe je je vermaak op een vliegveld... boekje, muziek, dagboek... Maar goed. Ik had gehoord dat mijn gastgezin me zou ophalen op t vliegveld. Ik was beetje ... ongerust soort van. Ik wil die mensen niet gelijk 3 uur laten wachten en dan niks van me laten horen. Dus ik naar een telefoonnummer zoeken, maar ik was die en mn belkaart in alle haast vergeten.. ergens. Dus ik kon niks doen. Toen... ik kan mezelf nog voor mn kop slaan, is er blijkbaar een oproep geweest voor mijn vlucht! Ik had t niet eens gehoord! Dus ik na een tijdje vragen wanneer mijn vlucht nou eens zou gaan. Ze vertelde me dat hij al afgesloten was en dat ik er niet meer in kon (was nog wel aan de grond en bij de gate...) Zij kon ook geen volgende vlucht vinden. Ik lichtelijk in paniek (moet ik dalijk ergens gaan overnachten ofzo? zonder dat die mensen ook maar iets weten?) Ik ging naar de infobalie van die vliegmaatschappij en zij vond nog een vlucht, over een uur. Dus ze had die voor me geregeld (Ik mocht niet huilen van dr) ze was wel aardig, maar blijkbaar stond de paniek op mn gezicht. (ik was ongerust over mn gezin, mn bagage, mn verblijf en had natuurlijk al een vervelende dag gehad). Dus goed, ik nog vragen of ik op 1 of andere manier t vliegveld kon bellen, zodat ik die mensen kon spreken. Dat moest ik maar bij de gate vragen. Dus ik weer gate opzoeken... vragen aan die vrouw of ik kon bellen. Nee, dat kon niet. Zij konden vanuit daar niet buiten het vliegveld bellen. Ik moest maar weer terug naar de infobalie. JA dag! Meent ze dit? Ze was niet erg aardig. Ik wilde mn gate niet verlaten, ik kon echt niet nog een vlucht missen. Goed, naja... dan maar gewoon afwachten hoe t gaat. Gelukkig kon ik uiteindelijk mn ouders bellen, met was losgeld. Misschien hadden zij een nummer...? Nee, ze hadden helemaal niks, maar konden me wel gerust stellen. Silooy nog even aan de lijn gehad. Deed alsof de openbare telefoon daar mijn eigen was. Gewoon opnemen als ie gaat... mensen keken wel even raar. Deze vlucht was uiteraard ook vertraagd, maar uiteindelijk zat ik weer in het vliegtuig. Zo moe! Van t sjouwen en reizen en alles... Dus ik kom op t vliegveld aan, weer een heel stuk lopen... en ja.. wat nu? Het was een klein vleigveld, alles was gesloten, was ook al na middernacht natuurlijk.
Ik kwam van de roltrap, en zag een man staan. Het was erger dan ik had gedacht! Ik hoopte dat hij het niet was, maar na een paar minuten kon ik niemand anders ontdekken die het zou kunnen zijn... Ohnee! ik beetje in paniek... ik zou het echt geen maanden uithouden daar. En ja, hij kwam op me af... oke.. gaan we dan weer. Mijn moeder had gevraagd of ik haar kon bellen zodra ik er was, dus ik had t geprobeerd, maar het is niet gelukt.
Ik in de auto, ik dacht echt, ik zit morgen in het vliegtuig naar huis, het hoeft voor mij niet meer. We begonnen een beetje met een praatje, hij was wel aardig en probeerde wel, maarja... Toen zei hij iets over 'de familie'... ik in de war.. toen vertelde hij mij, zo even tussendoor, ik ben je IEC (EF contactpersoon)! Ik blij, kreeg weer hoop!
We gingen even langs zijn huis, zijn vrouw ontmoet die wat meer weet. Ik zou daar kunnen slapen en morgenochtend naar t gezin, of gelijk door. Ik besloot maar dat ik gelijk door wilde gaan. Niet langer meer treuzelen. Zij hadden zelf ook een student in huis.
Maar goed, zij vertelde wat dingetjes, maar wist ook niet alles. Wij kwamen hier aan... rond 3 in de ochtend... kwamen gedag zeggen, en kamertje laten zien, wild ik nog wat drinken/eten? oke, dan heb je hier je handdoek enzo en morgen gaan we even langs school, ga maar lekker slapen.
Dat was goed. Ik snel en sloom tegelijk me klaar maken voor bed, en uitgeput kon ik slapen.
Volgende ochtend op... lunch met de pa, wat praten, vertellen over hun reis in Europa enzo.. was allemaal niet zo erg. Ohja.. huis laten zien, computer! jeej! met internet! Ik kon gelijk even erachter en mn mn fam praten.
Ze hadden ook nog wireless! YES! Helemaal goed! Eerste dagen wat probleempjes, maar heb nu uitstekende ontvangst!
Dus, zal ik mijn school maar een volgende keer uitleggen en vertellen? Is nu wel weer aardig wat he...oke.. tot snel dan weer!
kusjes!
Friday, February 02, 2007
Rico
Wilde jullie vanavond gaan vertellen over m'n verblijf hier... Maar vanwege omstandigheden, zal ik het nog even laten.
Ik kwam vandaag thuis van school, en had gisteravond eindelijk draadloos internet op Marleen dr laptop... Dus ik wilde vandaag met mn familie praten.
Ik kwam online, en Pris deed al wat kortaf... en mn vader kwam. Ze vonden dat hij het beste het mij kon vertellen... Rico is vandaag overleden... (is onze lieve, schattige, schoothondje rottweiler )
Ik kwam online, en Pris deed al wat kortaf... en mn vader kwam. Ze vonden dat hij het beste het mij kon vertellen... Rico is vandaag overleden... (is onze lieve, schattige, schoothondje rottweiler )
Onze lieve pipo/ chico/ rodriguez/ vrriend en ik vergeet er vast nog een paar...
Ik had gisteravond nog aan de familie hier foto's laten zien en vertelt over m... en ze vonden m ook zo lief enzo...
Hondje! Ik vergeet je niet!
Thursday, January 25, 2007
Still Tarrytown
Ik ben nog steeds in de staat New York, stadje Tarrytown.
Maar ondertussen is bekend dat ik toch weer naar een gezin ga, een gezin in Cottonwood (alsof het niet helemaal serieus benoemd is), Minnesota. De staat naast Wisconsin, onder Manitoba (Canada) waar ik was met de kerstvakantie.
Een echt gezinnetje, paps is nurse en mams is lerares (komt bekend voor, mijn paps is leraar en mijn mams is zuster...) dochter van 17, zoontje 13, dochter 9. Ze zijn Katholiek en zijn erg actief in kerk en omgeving en school en erg druk. EF kond hen ook vaak lastig te pakken krijgen, omdat ze zo vaak weg waren. Ze houden ook van basketbal dus dat is goed.
Ondertussen ben ik weer beetje gewend hiero (uiteraard), maar ga dit weekend weer weg. Hopelijk voor de laatste keer dan weer in maanden.
We gaan 1 deze dagen nog een keer naar the city, dus er komen nog steeds meer foto's!
Ik ben ondertussen op advies van mn zus, alleen t stadje wezen verkennen... Koste even wat moeite, moest even over t drempeltje, maar zodra ik t gebouw uit was, bedacht ik dat dit mijn avontuur was, en ik niemand nodig had... gewoon wat muziek, mn camera... en wat geld.. dan kwam ik er wel... (verhaal geillustreerd op mn foto-site)
Eerst ben ik rustig aan naar beneden gelopen, wat natuurlijk voor een Hollander wel wat moeite al kostte, en even naar winkeltje... Tandpasta, tandenborstel, oordopjes... kauwgom... wat peanutbutter m&m's jaja... hmm.. hoeveel geld had ik eigenlijk bij? Oeps, en paar dollar... uhm... even vragen: kan ik ergens pinnen? ik zie dat ik niet zoveel bij me heb... oke, geen probleem, spulletjes achter toonbank en even geld halen... op mn gemak (soort van).
Geld gehaald, spulletjes betaald en oke... wat nu? Gelijk dopjes in gebruik nemen, waren alleen van die goedkope, die steeds uit je oren vallen, maar sure... niet druk om maken toch? gewoon om de 10 seconden ze weer even terug doen...
Ik had vanuit mn kamer het water en de bergen en de brug al kunnen zien, ik was alleen nooit zelf bij de rivier geweest. Dus ik bedacht helemaal naar beneden te lopen naar de rivier... zo ver kan dat toch niet zijn?
Ik begon te lopen, verder de berg af... en kwam ondertussen al wat minder steil... en toen plat... goed... rivier moet nu wel in de buurt zijn toch? Bleek nog even lastig, nog via een brug (vast een beter woord voor, maar let maar niet meer op mn NL ) over de spoorlijn en toen nog een heel stuk in een afgelaten gebied... liet soms de moed al beetje zakken zo van : 'Komt die rivier ooit nog? of is t een fatamorgana' (zo heet dat toch?). Maar ik liep langs een soort parkje en ein-de-lijk was ik er! jeej! Voelde zo lekker! Lekker in een windje, zonnetje scheen zo mooi op t water, mooie lucht... lekker hoor. Een man met een hondje... maakte even kort een praatje, hij merkte op dat ik foto's maakte en waar kwam ik vandaan, hij vertelde dat dit rivier the Hudson was, komt helemaal van de grens bij Canada en gaat daar verderop over in de oceaan...
Nog een fijne dag meneer!
Wat meer foto's, om me heen kijken, alles in me opnemen, rustig aan... Even bankje zitten, dacht dat het al vrij laat was... dus ik dacht dat ik weer terug moest... (bleek later dat ik nog niet eens zo heel lang weg was geweest, maar oke) dus uiteindelijk begon ik de reis weer terug, fotomakend... Er waren tennisbanen, basketbalveldjes, speeltuintje, picknick plaatje (met grill), allemaal totaal verlaten... Even een drinkje uit een machine... en op naar boven...
Was een flinke klim weer, maar ben heel boven gekomen, en ben blij dat ik het heb gedaan. Was erg rustgevend. Thanks for the advice! Handig die zussen.
Ik heb nog meer foto's, maar vanwege tecnische problemen volgen die nog. Alvast bedankt voor uw geduld.
Maar ondertussen is bekend dat ik toch weer naar een gezin ga, een gezin in Cottonwood (alsof het niet helemaal serieus benoemd is), Minnesota. De staat naast Wisconsin, onder Manitoba (Canada) waar ik was met de kerstvakantie.
Een echt gezinnetje, paps is nurse en mams is lerares (komt bekend voor, mijn paps is leraar en mijn mams is zuster...) dochter van 17, zoontje 13, dochter 9. Ze zijn Katholiek en zijn erg actief in kerk en omgeving en school en erg druk. EF kond hen ook vaak lastig te pakken krijgen, omdat ze zo vaak weg waren. Ze houden ook van basketbal dus dat is goed.
Ondertussen ben ik weer beetje gewend hiero (uiteraard), maar ga dit weekend weer weg. Hopelijk voor de laatste keer dan weer in maanden.
We gaan 1 deze dagen nog een keer naar the city, dus er komen nog steeds meer foto's!
Ik ben ondertussen op advies van mn zus, alleen t stadje wezen verkennen... Koste even wat moeite, moest even over t drempeltje, maar zodra ik t gebouw uit was, bedacht ik dat dit mijn avontuur was, en ik niemand nodig had... gewoon wat muziek, mn camera... en wat geld.. dan kwam ik er wel... (verhaal geillustreerd op mn foto-site)
Eerst ben ik rustig aan naar beneden gelopen, wat natuurlijk voor een Hollander wel wat moeite al kostte, en even naar winkeltje... Tandpasta, tandenborstel, oordopjes... kauwgom... wat peanutbutter m&m's jaja... hmm.. hoeveel geld had ik eigenlijk bij? Oeps, en paar dollar... uhm... even vragen: kan ik ergens pinnen? ik zie dat ik niet zoveel bij me heb... oke, geen probleem, spulletjes achter toonbank en even geld halen... op mn gemak (soort van).
Geld gehaald, spulletjes betaald en oke... wat nu? Gelijk dopjes in gebruik nemen, waren alleen van die goedkope, die steeds uit je oren vallen, maar sure... niet druk om maken toch? gewoon om de 10 seconden ze weer even terug doen...
Ik had vanuit mn kamer het water en de bergen en de brug al kunnen zien, ik was alleen nooit zelf bij de rivier geweest. Dus ik bedacht helemaal naar beneden te lopen naar de rivier... zo ver kan dat toch niet zijn?
Ik begon te lopen, verder de berg af... en kwam ondertussen al wat minder steil... en toen plat... goed... rivier moet nu wel in de buurt zijn toch? Bleek nog even lastig, nog via een brug (vast een beter woord voor, maar let maar niet meer op mn NL ) over de spoorlijn en toen nog een heel stuk in een afgelaten gebied... liet soms de moed al beetje zakken zo van : 'Komt die rivier ooit nog? of is t een fatamorgana' (zo heet dat toch?). Maar ik liep langs een soort parkje en ein-de-lijk was ik er! jeej! Voelde zo lekker! Lekker in een windje, zonnetje scheen zo mooi op t water, mooie lucht... lekker hoor. Een man met een hondje... maakte even kort een praatje, hij merkte op dat ik foto's maakte en waar kwam ik vandaan, hij vertelde dat dit rivier the Hudson was, komt helemaal van de grens bij Canada en gaat daar verderop over in de oceaan...
Nog een fijne dag meneer!
Wat meer foto's, om me heen kijken, alles in me opnemen, rustig aan... Even bankje zitten, dacht dat het al vrij laat was... dus ik dacht dat ik weer terug moest... (bleek later dat ik nog niet eens zo heel lang weg was geweest, maar oke) dus uiteindelijk begon ik de reis weer terug, fotomakend... Er waren tennisbanen, basketbalveldjes, speeltuintje, picknick plaatje (met grill), allemaal totaal verlaten... Even een drinkje uit een machine... en op naar boven...
Was een flinke klim weer, maar ben heel boven gekomen, en ben blij dat ik het heb gedaan. Was erg rustgevend. Thanks for the advice! Handig die zussen.
Ik heb nog meer foto's, maar vanwege tecnische problemen volgen die nog. Alvast bedankt voor uw geduld.
Sunday, January 21, 2007
Tarrytown
Ik zit nu dus in the state of NY, in een stadje genaamd 'Tarrytown'. We kwamen aan op zondagnacht, met de begeleidster die naar Concordia was gekomen.
We gingen met een bus, een normale bus, naar t vliegveld. We waren maar met 8 mensen, dus we hadden veel ruimte.
Natuurlijk allemaal onhandig met onze zware koffers, maar uiteindelijk na wat vertraging zaten we in t vliegtuig. Vertraging vanwege het slechte weer dat ineens opstak.
Dus we kwamen 's nachts aan op een campus dat EF huurt, EF language camp. Een heel gedoe, en volgende ochtend zouden we een vergadering hebben met mensen die meer wisten van wat we gingen doen.
Dus volgende ochtend, wij verzamelen. Er was speciaal voor ons een begeleidster gekomen, Gillian, en zij ging ons helpen deze week. We kregen een rondleiding van personeel daar door de school en een Engels testje. Toen hebben we Tarik gedag gezegd (die moest naar huis want zijn visum was niet in orde) en wij gingen met iemand van de campus naar NYC! Naar Times Square, geprobeerd Statue of Liberty te zien, maar vanwege het weer niet gezien, Rockefeller Center... en nog wat gebouwen, foto's volgen hopelijk snel.
We waren uiteindelijk te laat voor eten, dus hebben we (alweer) chinees besteld. Was voor mij niet echt een goede zet, lijkt wel of ik een allergie tegen dat eten heb.. maar oke..
Volgende dag hadden we lessen, gewoon beetje praten over dingen in het Engels, en lerares vragen stellen, wat discussie en wat verbeteringen. Was wel oke...
Later op die dag naar the mall. Zoals meesten waarschijnlijk weten, heb ik wat rugklachten, en koffers sjouwen hielp daar niet echt tegen. Dus ik had sowiezo in NY erge last, trok door naar mn kuiten (ook nog allemaal bergen die we moesten bewandelen) en al het lopen hielp allemaal niet mee.
We zijn nog een keer naar NYC geweest, maar weer was niet beter, maar heb wel Central Park even in het donker gezien. We zijn ook voor een tweede keer naar the mall geweest, waar ik nu eindelijk, in heel mijn Amerika periode, wat kleding voor mezelf heb gekocht... vond dat ik het nu maar gewoon moest doen...
Ik wordt nu uit de bieb gekickt, dus moet verplicht stoppen...
Ik zal nog even vertellen over wat er verder gaat gebeuren..
Gillian is ondertussen vertrokken en we zijn weer aan ons lot overgelaten.
Meisje van Boston, Molly, vertelde mij dat ze wat enthousiaste gezinnen hebben en dat ze druk bezig zijn met verschillende opties, zij belt ons maandag weer...
Als ze niks goeds kunnen bedenken, dan ben ik van plan toch maar naar huis te gaan... terug naar kikkerland...
Tot snel met nieuws, hopefully.
We gingen met een bus, een normale bus, naar t vliegveld. We waren maar met 8 mensen, dus we hadden veel ruimte.
Natuurlijk allemaal onhandig met onze zware koffers, maar uiteindelijk na wat vertraging zaten we in t vliegtuig. Vertraging vanwege het slechte weer dat ineens opstak.
Dus we kwamen 's nachts aan op een campus dat EF huurt, EF language camp. Een heel gedoe, en volgende ochtend zouden we een vergadering hebben met mensen die meer wisten van wat we gingen doen.
Dus volgende ochtend, wij verzamelen. Er was speciaal voor ons een begeleidster gekomen, Gillian, en zij ging ons helpen deze week. We kregen een rondleiding van personeel daar door de school en een Engels testje. Toen hebben we Tarik gedag gezegd (die moest naar huis want zijn visum was niet in orde) en wij gingen met iemand van de campus naar NYC! Naar Times Square, geprobeerd Statue of Liberty te zien, maar vanwege het weer niet gezien, Rockefeller Center... en nog wat gebouwen, foto's volgen hopelijk snel.
We waren uiteindelijk te laat voor eten, dus hebben we (alweer) chinees besteld. Was voor mij niet echt een goede zet, lijkt wel of ik een allergie tegen dat eten heb.. maar oke..
Volgende dag hadden we lessen, gewoon beetje praten over dingen in het Engels, en lerares vragen stellen, wat discussie en wat verbeteringen. Was wel oke...
Later op die dag naar the mall. Zoals meesten waarschijnlijk weten, heb ik wat rugklachten, en koffers sjouwen hielp daar niet echt tegen. Dus ik had sowiezo in NY erge last, trok door naar mn kuiten (ook nog allemaal bergen die we moesten bewandelen) en al het lopen hielp allemaal niet mee.
We zijn nog een keer naar NYC geweest, maar weer was niet beter, maar heb wel Central Park even in het donker gezien. We zijn ook voor een tweede keer naar the mall geweest, waar ik nu eindelijk, in heel mijn Amerika periode, wat kleding voor mezelf heb gekocht... vond dat ik het nu maar gewoon moest doen...
Ik wordt nu uit de bieb gekickt, dus moet verplicht stoppen...
Ik zal nog even vertellen over wat er verder gaat gebeuren..
Gillian is ondertussen vertrokken en we zijn weer aan ons lot overgelaten.
Meisje van Boston, Molly, vertelde mij dat ze wat enthousiaste gezinnen hebben en dat ze druk bezig zijn met verschillende opties, zij belt ons maandag weer...
Als ze niks goeds kunnen bedenken, dan ben ik van plan toch maar naar huis te gaan... terug naar kikkerland...
Tot snel met nieuws, hopefully.
Saturday, January 13, 2007
New York, New York
NEW YORK!
Dat staat nu op de planning. Dat we, alle EF studenten, zondag naar NY vertrekken en daar een tijdje language school gaan doen. Omdat onze visums nu via USSE is, blegh!, en EF wil niks meer met hun te maken hebben dus willen ze de visums via hun hebben. Dus wij gaan naar NY totdat zij een plek voor ins hebben en tot onze visums geregeld zijn. Tarik moet eerst naar huis voor een visum.
Vandaag hebben we dus officieel te horen gekregen dat de school dicht gaat en ze gaan voor iedereen een gezin zoeken, in de buurt of andere staten... in ieder geval ergens.
De basketbalspelers komen helemaal niet meer terug, dus Enny was erg verdrietig, en ik ook wel een beetje...
Ik vertelde haar dat ik plannen had voor dit semester en dat ik er echt zin in had, en zij vertelde verhalen van hier.. en zij zei ook dat ze had bedacht of gedacht aan dingen die ze kon doen en dat het zo leuk zou worden nu ik ook weer terug kwam.. pfff... %$^#@
Ja... wat nu? ik wil niet weer naar een nieuw gastgezinnnnnn...iemand nog ideeen? alles is welkom.
Is ook zo zielig met alle mensen hier.. sommige leraren hoorden het pas gister, dus wij wisten het nog eerder dan sommige leraren! En we hoorden verhalen dat ze sinds december al niet meer betaald hadden gekregen... en dat die leraar die weg was gegaan, die heeft 5 kinderen, dus die moest vanwege financiele redenen ontslag nemen. En sommigen hadden eerder in het jaar banen aangeboden gekregen en die hadden ze dan afgeslagen voor ons enzo.. en dat Rodriguez, Keagy en Pate hebben eten enzo uit eigen zak betaald en dubbele hypotheken en dingen verkopen... zo sneu weer...
Er hangt ook echt zo'n *piep* sfeer...
Dus.. mn laatste daagjes hier.. WEER inpakken...sjonge jonge... werkelijk leven uit een koffers, wel veel gereisd dit jaar... Wisconsin, Georgia, Canada, New York.... wie weet kan ik er aan t eind nog wat staten of landen bij voegen..
Ik heb wel met Enny afgesproken dat we nog een keer een reunie gaan proberen te regelen...
...
Dat staat nu op de planning. Dat we, alle EF studenten, zondag naar NY vertrekken en daar een tijdje language school gaan doen. Omdat onze visums nu via USSE is, blegh!, en EF wil niks meer met hun te maken hebben dus willen ze de visums via hun hebben. Dus wij gaan naar NY totdat zij een plek voor ins hebben en tot onze visums geregeld zijn. Tarik moet eerst naar huis voor een visum.
Vandaag hebben we dus officieel te horen gekregen dat de school dicht gaat en ze gaan voor iedereen een gezin zoeken, in de buurt of andere staten... in ieder geval ergens.
De basketbalspelers komen helemaal niet meer terug, dus Enny was erg verdrietig, en ik ook wel een beetje...
Ik vertelde haar dat ik plannen had voor dit semester en dat ik er echt zin in had, en zij vertelde verhalen van hier.. en zij zei ook dat ze had bedacht of gedacht aan dingen die ze kon doen en dat het zo leuk zou worden nu ik ook weer terug kwam.. pfff... %$^#@
Ja... wat nu? ik wil niet weer naar een nieuw gastgezinnnnnn...iemand nog ideeen? alles is welkom.
Is ook zo zielig met alle mensen hier.. sommige leraren hoorden het pas gister, dus wij wisten het nog eerder dan sommige leraren! En we hoorden verhalen dat ze sinds december al niet meer betaald hadden gekregen... en dat die leraar die weg was gegaan, die heeft 5 kinderen, dus die moest vanwege financiele redenen ontslag nemen. En sommigen hadden eerder in het jaar banen aangeboden gekregen en die hadden ze dan afgeslagen voor ons enzo.. en dat Rodriguez, Keagy en Pate hebben eten enzo uit eigen zak betaald en dubbele hypotheken en dingen verkopen... zo sneu weer...
Er hangt ook echt zo'n *piep* sfeer...
Dus.. mn laatste daagjes hier.. WEER inpakken...sjonge jonge... werkelijk leven uit een koffers, wel veel gereisd dit jaar... Wisconsin, Georgia, Canada, New York.... wie weet kan ik er aan t eind nog wat staten of landen bij voegen..
Ik heb wel met Enny afgesproken dat we nog een keer een reunie gaan proberen te regelen...
...
Friday, January 12, 2007
School closing down
Morgen komt er iemand van EF Boston hierheen, omdat ze geruchten hadden gehoord over de school. Dus morgen weet ik meer.
Het is nu wel zeker dat de school gaat sluiten. Ik weet nog niet wat ik ga doen, kijken wat EF als plan heeft. Misschien een andere prive school, misschien een gezin, misschien is Canada een optie. Maar dat hangt nog af van de familie Bartelings natuurlijk.
Wie weet kan ik daar naar een universiteit of een stage doen... dat zou wel weer leuk zijn, weer een nieuwe ervaring...
Maar ik ben wel beetje dietig, ik had plannen voor dit semester, had gerekend op eindelijk een vaste plek... mn koffers uitgepakt... spulletjes kopen... en nu komt dr weer niks van...
Maar 1 van mn grootste zorgen is nog Enny, het meisje uit Mongolie, zij wil hierna studeren in Amerika en heeft dus de cijfers van de kwaliteit van een prive school nodig... en zij is ook een beetje aan t stressen over wat ze nu moet doen en hoe het voor haar gaat lopen. En haar grootste zorg is, en daar zit ik ook beetje mee, dat haar vriendje dan (en voor mij allemaal) uit t basketbalteam is hier ook vanwege de scholarship en dat ze een opleiding krijgen zodat ze uit hun thuissituatie kunnen... zo sneu voor hen allemaal... Maar die komen morgen terug, en ik weet niet wat zij al weten enzo... dus dat zie ik wel weer.
Laat morgen weer van me horen... vraag me alleen af of iemand die laatste update wel al hefet gelezen, maar oke..
Tot snel!
Het is nu wel zeker dat de school gaat sluiten. Ik weet nog niet wat ik ga doen, kijken wat EF als plan heeft. Misschien een andere prive school, misschien een gezin, misschien is Canada een optie. Maar dat hangt nog af van de familie Bartelings natuurlijk.
Wie weet kan ik daar naar een universiteit of een stage doen... dat zou wel weer leuk zijn, weer een nieuwe ervaring...
Maar ik ben wel beetje dietig, ik had plannen voor dit semester, had gerekend op eindelijk een vaste plek... mn koffers uitgepakt... spulletjes kopen... en nu komt dr weer niks van...
Maar 1 van mn grootste zorgen is nog Enny, het meisje uit Mongolie, zij wil hierna studeren in Amerika en heeft dus de cijfers van de kwaliteit van een prive school nodig... en zij is ook een beetje aan t stressen over wat ze nu moet doen en hoe het voor haar gaat lopen. En haar grootste zorg is, en daar zit ik ook beetje mee, dat haar vriendje dan (en voor mij allemaal) uit t basketbalteam is hier ook vanwege de scholarship en dat ze een opleiding krijgen zodat ze uit hun thuissituatie kunnen... zo sneu voor hen allemaal... Maar die komen morgen terug, en ik weet niet wat zij al weten enzo... dus dat zie ik wel weer.
Laat morgen weer van me horen... vraag me alleen af of iemand die laatste update wel al hefet gelezen, maar oke..
Tot snel!
Thursday, January 11, 2007
Problemen
Ten eerste, ik ben goed aangekomen, ze hebben mn koffers niet gewogen, ik mis Canada (vooral de mensen natuurlijk), heb sinds zaterdag Marleen als mn roommate... en dan nu de problemen...
Er zijn dingen aan t veranderen, sinds ik hier weer ben. Er is al een leraar weg, ze zitten met wat geldproblemen en de persoon die mij op school heeft gekregen, Chris Pate, gaat weg. Het ergste is nog, dat hij mijn vriendjes meeneemt!
Tarik en Marleen en Max en Jo gaan weg, allemaal naar Florida. Ik blijf dus achter met Enny, die ook nog een vriendje heeft, en het basketbalteam en de chinezen...
Wat moet ik nu doen? Zit ik weer in dit lastige parket, alleen nu is de oplossing voor mij niet zo simpel meer. Ik kan best blijven, zie nog wel een mogelijkheid, maar ik moet eerst kijken hoe het gaat met Enny en t team. Of ik nog vriendjes kan worden...
Dus, tja, sorry dat ik nu weer met dit 'goede' (ahum) nieuws kom, maar ik kan dr ook niks aan doen, dit keer echt niet...
Ik kan niet geloven dat me dit nu weer overkomt. Ik dacht eindelijk op mn plekkie, uitpakken... settelen... maar misschien dan naar huis?
Ik kijk het een weekje aan, t team komt vrijdag terug. Kan ik kijken hoeveel kleine Enny met dr enorme vriendje omgaat en of ze me niet helemaal in de steek laat...
Mensen... mijn motto: 'Ik zie wel weer'
Tot snel dan!
Er zijn dingen aan t veranderen, sinds ik hier weer ben. Er is al een leraar weg, ze zitten met wat geldproblemen en de persoon die mij op school heeft gekregen, Chris Pate, gaat weg. Het ergste is nog, dat hij mijn vriendjes meeneemt!
Tarik en Marleen en Max en Jo gaan weg, allemaal naar Florida. Ik blijf dus achter met Enny, die ook nog een vriendje heeft, en het basketbalteam en de chinezen...
Wat moet ik nu doen? Zit ik weer in dit lastige parket, alleen nu is de oplossing voor mij niet zo simpel meer. Ik kan best blijven, zie nog wel een mogelijkheid, maar ik moet eerst kijken hoe het gaat met Enny en t team. Of ik nog vriendjes kan worden...
Dus, tja, sorry dat ik nu weer met dit 'goede' (ahum) nieuws kom, maar ik kan dr ook niks aan doen, dit keer echt niet...
Ik kan niet geloven dat me dit nu weer overkomt. Ik dacht eindelijk op mn plekkie, uitpakken... settelen... maar misschien dan naar huis?
Ik kijk het een weekje aan, t team komt vrijdag terug. Kan ik kijken hoeveel kleine Enny met dr enorme vriendje omgaat en of ze me niet helemaal in de steek laat...
Mensen... mijn motto: 'Ik zie wel weer'
Tot snel dan!
Wednesday, January 03, 2007
Nu wil ik echt niet meer weeeegggg...
oh jongens...
Ik heb het hier de afgelopen 2 weken zo naar mn zin gehad, dat ik niet meer weg wil... maar nu is de situatie weer anders dan bij de vorige 3 (NL, Cordia, Cordele) vertrekken.
Wil John, Corinne, Nathanael en Jethro in het speciaal bedanken voor deze leuke/ontspannende vakantie, maar natuurlijk ook de rest van de hele familie. Ook voor de kerstcadeautjes die ik heb gehad, vooral de John Legend cd was erg leuk!
Dank jullie voor het redden van een Hollands meisje! Zoals John het vaak uitlegde...
Vrijdag dus terug naar USA, Wisconsin, Ladysmith, Concordia...
Fijn en minder fijn dat ik weet waar ik naartoe ga... eindelijk settlen, maar ook kan ik minder hogere verwachtingen hebben van hoe het gaat worden, omdat ik het al weet...
Morgen mee naar Johns werk! Mee naar een fotoshoot! Woehoe! Das dus nog even leuk voor het afscheid...
Tot snel...
oh jongens...
Ik heb het hier de afgelopen 2 weken zo naar mn zin gehad, dat ik niet meer weg wil... maar nu is de situatie weer anders dan bij de vorige 3 (NL, Cordia, Cordele) vertrekken.
Wil John, Corinne, Nathanael en Jethro in het speciaal bedanken voor deze leuke/ontspannende vakantie, maar natuurlijk ook de rest van de hele familie. Ook voor de kerstcadeautjes die ik heb gehad, vooral de John Legend cd was erg leuk!
Dank jullie voor het redden van een Hollands meisje! Zoals John het vaak uitlegde...
Vrijdag dus terug naar USA, Wisconsin, Ladysmith, Concordia...
Fijn en minder fijn dat ik weet waar ik naartoe ga... eindelijk settlen, maar ook kan ik minder hogere verwachtingen hebben van hoe het gaat worden, omdat ik het al weet...
Morgen mee naar Johns werk! Mee naar een fotoshoot! Woehoe! Das dus nog even leuk voor het afscheid...
Tot snel...