Still Tarrytown

Ik ben nog steeds in de staat New York, stadje Tarrytown.

Maar ondertussen is bekend dat ik toch weer naar een gezin ga, een gezin in Cottonwood (alsof het niet helemaal serieus benoemd is), Minnesota. De staat naast Wisconsin, onder Manitoba (Canada) waar ik was met de kerstvakantie.
Een echt gezinnetje, paps is nurse en mams is lerares (komt bekend voor, mijn paps is leraar en mijn mams is zuster...) dochter van 17, zoontje 13, dochter 9. Ze zijn Katholiek en zijn erg actief in kerk en omgeving en school en erg druk. EF kond hen ook vaak lastig te pakken krijgen, omdat ze zo vaak weg waren. Ze houden ook van basketbal dus dat is goed.

Ondertussen ben ik weer beetje gewend hiero (uiteraard), maar ga dit weekend weer weg. Hopelijk voor de laatste keer dan weer in maanden.
We gaan 1 deze dagen nog een keer naar the city, dus er komen nog steeds meer foto's!

Ik ben ondertussen op advies van mn zus, alleen t stadje wezen verkennen... Koste even wat moeite, moest even over t drempeltje, maar zodra ik t gebouw uit was, bedacht ik dat dit mijn avontuur was, en ik niemand nodig had... gewoon wat muziek, mn camera... en wat geld.. dan kwam ik er wel... (verhaal geillustreerd op mn foto-site)
Eerst ben ik rustig aan naar beneden gelopen, wat natuurlijk voor een Hollander wel wat moeite al kostte, en even naar winkeltje... Tandpasta, tandenborstel, oordopjes... kauwgom... wat peanutbutter m&m's jaja... hmm.. hoeveel geld had ik eigenlijk bij? Oeps, en paar dollar... uhm... even vragen: kan ik ergens pinnen? ik zie dat ik niet zoveel bij me heb... oke, geen probleem, spulletjes achter toonbank en even geld halen... op mn gemak (soort van).
Geld gehaald, spulletjes betaald en oke... wat nu? Gelijk dopjes in gebruik nemen, waren alleen van die goedkope, die steeds uit je oren vallen, maar sure... niet druk om maken toch? gewoon om de 10 seconden ze weer even terug doen...
Ik had vanuit mn kamer het water en de bergen en de brug al kunnen zien, ik was alleen nooit zelf bij de rivier geweest. Dus ik bedacht helemaal naar beneden te lopen naar de rivier... zo ver kan dat toch niet zijn?
Ik begon te lopen, verder de berg af... en kwam ondertussen al wat minder steil... en toen plat... goed... rivier moet nu wel in de buurt zijn toch? Bleek nog even lastig, nog via een brug (vast een beter woord voor, maar let maar niet meer op mn NL ) over de spoorlijn en toen nog een heel stuk in een afgelaten gebied... liet soms de moed al beetje zakken zo van : 'Komt die rivier ooit nog? of is t een fatamorgana' (zo heet dat toch?). Maar ik liep langs een soort parkje en ein-de-lijk was ik er! jeej! Voelde zo lekker! Lekker in een windje, zonnetje scheen zo mooi op t water, mooie lucht... lekker hoor. Een man met een hondje... maakte even kort een praatje, hij merkte op dat ik foto's maakte en waar kwam ik vandaan, hij vertelde dat dit rivier the Hudson was, komt helemaal van de grens bij Canada en gaat daar verderop over in de oceaan...
Nog een fijne dag meneer!
Wat meer foto's, om me heen kijken, alles in me opnemen, rustig aan... Even bankje zitten, dacht dat het al vrij laat was... dus ik dacht dat ik weer terug moest... (bleek later dat ik nog niet eens zo heel lang weg was geweest, maar oke) dus uiteindelijk begon ik de reis weer terug, fotomakend... Er waren tennisbanen, basketbalveldjes, speeltuintje, picknick plaatje (met grill), allemaal totaal verlaten... Even een drinkje uit een machine... en op naar boven...
Was een flinke klim weer, maar ben heel boven gekomen, en ben blij dat ik het heb gedaan. Was erg rustgevend. Thanks for the advice! Handig die zussen.

Ik heb nog meer foto's, maar vanwege tecnische problemen volgen die nog. Alvast bedankt voor uw geduld.

Tarrytown

Ik zit nu dus in the state of NY, in een stadje genaamd 'Tarrytown'. We kwamen aan op zondagnacht, met de begeleidster die naar Concordia was gekomen.
We gingen met een bus, een normale bus, naar t vliegveld. We waren maar met 8 mensen, dus we hadden veel ruimte.
Natuurlijk allemaal onhandig met onze zware koffers, maar uiteindelijk na wat vertraging zaten we in t vliegtuig. Vertraging vanwege het slechte weer dat ineens opstak.

Dus we kwamen 's nachts aan op een campus dat EF huurt, EF language camp. Een heel gedoe, en volgende ochtend zouden we een vergadering hebben met mensen die meer wisten van wat we gingen doen.
Dus volgende ochtend, wij verzamelen. Er was speciaal voor ons een begeleidster gekomen, Gillian, en zij ging ons helpen deze week. We kregen een rondleiding van personeel daar door de school en een Engels testje. Toen hebben we Tarik gedag gezegd (die moest naar huis want zijn visum was niet in orde) en wij gingen met iemand van de campus naar NYC! Naar Times Square, geprobeerd Statue of Liberty te zien, maar vanwege het weer niet gezien, Rockefeller Center... en nog wat gebouwen, foto's volgen hopelijk snel.
We waren uiteindelijk te laat voor eten, dus hebben we (alweer) chinees besteld. Was voor mij niet echt een goede zet, lijkt wel of ik een allergie tegen dat eten heb.. maar oke..

Volgende dag hadden we lessen, gewoon beetje praten over dingen in het Engels, en lerares vragen stellen, wat discussie en wat verbeteringen. Was wel oke...
Later op die dag naar the mall. Zoals meesten waarschijnlijk weten, heb ik wat rugklachten, en koffers sjouwen hielp daar niet echt tegen. Dus ik had sowiezo in NY erge last, trok door naar mn kuiten (ook nog allemaal bergen die we moesten bewandelen) en al het lopen hielp allemaal niet mee.

We zijn nog een keer naar NYC geweest, maar weer was niet beter, maar heb wel Central Park even in het donker gezien. We zijn ook voor een tweede keer naar the mall geweest, waar ik nu eindelijk, in heel mijn Amerika periode, wat kleding voor mezelf heb gekocht... vond dat ik het nu maar gewoon moest doen...

Ik wordt nu uit de bieb gekickt, dus moet verplicht stoppen...

Ik zal nog even vertellen over wat er verder gaat gebeuren..

Gillian is ondertussen vertrokken en we zijn weer aan ons lot overgelaten.
Meisje van Boston, Molly, vertelde mij dat ze wat enthousiaste gezinnen hebben en dat ze druk bezig zijn met verschillende opties, zij belt ons maandag weer...
Als ze niks goeds kunnen bedenken, dan ben ik van plan toch maar naar huis te gaan... terug naar kikkerland...

Tot snel met nieuws, hopefully.

New York, New York

NEW YORK!

Dat staat nu op de planning. Dat we, alle EF studenten, zondag naar NY vertrekken en daar een tijdje language school gaan doen. Omdat onze visums nu via USSE is, blegh!, en EF wil niks meer met hun te maken hebben dus willen ze de visums via hun hebben. Dus wij gaan naar NY totdat zij een plek voor ins hebben en tot onze visums geregeld zijn. Tarik moet eerst naar huis voor een visum.

Vandaag hebben we dus officieel te horen gekregen dat de school dicht gaat en ze gaan voor iedereen een gezin zoeken, in de buurt of andere staten... in ieder geval ergens.
De basketbalspelers komen helemaal niet meer terug, dus Enny was erg verdrietig, en ik ook wel een beetje...

Ik vertelde haar dat ik plannen had voor dit semester en dat ik er echt zin in had, en zij vertelde verhalen van hier.. en zij zei ook dat ze had bedacht of gedacht aan dingen die ze kon doen en dat het zo leuk zou worden nu ik ook weer terug kwam.. pfff... %$^#@
Ja... wat nu? ik wil niet weer naar een nieuw gastgezinnnnnn...iemand nog ideeen? alles is welkom.

Is ook zo zielig met alle mensen hier.. sommige leraren hoorden het pas gister, dus wij wisten het nog eerder dan sommige leraren! En we hoorden verhalen dat ze sinds december al niet meer betaald hadden gekregen... en dat die leraar die weg was gegaan, die heeft 5 kinderen, dus die moest vanwege financiele redenen ontslag nemen. En sommigen hadden eerder in het jaar banen aangeboden gekregen en die hadden ze dan afgeslagen voor ons enzo.. en dat Rodriguez, Keagy en Pate hebben eten enzo uit eigen zak betaald en dubbele hypotheken en dingen verkopen... zo sneu weer...

Er hangt ook echt zo'n *piep* sfeer...

Dus.. mn laatste daagjes hier.. WEER inpakken...sjonge jonge... werkelijk leven uit een koffers, wel veel gereisd dit jaar... Wisconsin, Georgia, Canada, New York.... wie weet kan ik er aan t eind nog wat staten of landen bij voegen..

Ik heb wel met Enny afgesproken dat we nog een keer een reunie gaan proberen te regelen...

...

School closing down

Morgen komt er iemand van EF Boston hierheen, omdat ze geruchten hadden gehoord over de school. Dus morgen weet ik meer.
Het is nu wel zeker dat de school gaat sluiten. Ik weet nog niet wat ik ga doen, kijken wat EF als plan heeft. Misschien een andere prive school, misschien een gezin, misschien is Canada een optie. Maar dat hangt nog af van de familie Bartelings natuurlijk.
Wie weet kan ik daar naar een universiteit of een stage doen... dat zou wel weer leuk zijn, weer een nieuwe ervaring...

Maar ik ben wel beetje dietig, ik had plannen voor dit semester, had gerekend op eindelijk een vaste plek... mn koffers uitgepakt... spulletjes kopen... en nu komt dr weer niks van...
Maar 1 van mn grootste zorgen is nog Enny, het meisje uit Mongolie, zij wil hierna studeren in Amerika en heeft dus de cijfers van de kwaliteit van een prive school nodig... en zij is ook een beetje aan t stressen over wat ze nu moet doen en hoe het voor haar gaat lopen. En haar grootste zorg is, en daar zit ik ook beetje mee, dat haar vriendje dan (en voor mij allemaal) uit t basketbalteam is hier ook vanwege de scholarship en dat ze een opleiding krijgen zodat ze uit hun thuissituatie kunnen... zo sneu voor hen allemaal... Maar die komen morgen terug, en ik weet niet wat zij al weten enzo... dus dat zie ik wel weer.

Laat morgen weer van me horen... vraag me alleen af of iemand die laatste update wel al hefet gelezen, maar oke..
Tot snel!

Problemen

Ten eerste, ik ben goed aangekomen, ze hebben mn koffers niet gewogen, ik mis Canada (vooral de mensen natuurlijk), heb sinds zaterdag Marleen als mn roommate... en dan nu de problemen...

Er zijn dingen aan t veranderen, sinds ik hier weer ben. Er is al een leraar weg, ze zitten met wat geldproblemen en de persoon die mij op school heeft gekregen, Chris Pate, gaat weg. Het ergste is nog, dat hij mijn vriendjes meeneemt!
Tarik en Marleen en Max en Jo gaan weg, allemaal naar Florida. Ik blijf dus achter met Enny, die ook nog een vriendje heeft, en het basketbalteam en de chinezen...
Wat moet ik nu doen? Zit ik weer in dit lastige parket, alleen nu is de oplossing voor mij niet zo simpel meer. Ik kan best blijven, zie nog wel een mogelijkheid, maar ik moet eerst kijken hoe het gaat met Enny en t team. Of ik nog vriendjes kan worden...

Dus, tja, sorry dat ik nu weer met dit 'goede' (ahum) nieuws kom, maar ik kan dr ook niks aan doen, dit keer echt niet...
Ik kan niet geloven dat me dit nu weer overkomt. Ik dacht eindelijk op mn plekkie, uitpakken... settelen... maar misschien dan naar huis?
Ik kijk het een weekje aan, t team komt vrijdag terug. Kan ik kijken hoeveel kleine Enny met dr enorme vriendje omgaat en of ze me niet helemaal in de steek laat...

Mensen... mijn motto: 'Ik zie wel weer'

Tot snel dan!

Nu wil ik echt niet meer weeeegggg...

oh jongens...
Ik heb het hier de afgelopen 2 weken zo naar mn zin gehad, dat ik niet meer weg wil... maar nu is de situatie weer anders dan bij de vorige 3 (NL, Cordia, Cordele) vertrekken.
Wil John, Corinne, Nathanael en Jethro in het speciaal bedanken voor deze leuke/ontspannende vakantie, maar natuurlijk ook de rest van de hele familie. Ook voor de kerstcadeautjes die ik heb gehad, vooral de John Legend cd was erg leuk!
Dank jullie voor het redden van een Hollands meisje! Zoals John het vaak uitlegde...

Vrijdag dus terug naar USA, Wisconsin, Ladysmith, Concordia...
Fijn en minder fijn dat ik weet waar ik naartoe ga... eindelijk settlen, maar ook kan ik minder hogere verwachtingen hebben van hoe het gaat worden, omdat ik het al weet...

Morgen mee naar Johns werk! Mee naar een fotoshoot! Woehoe! Das dus nog even leuk voor het afscheid...

Tot snel...