Aan mijn moeder en grootzus

Prisje, mamsie

ik dank jullie voor jullie zorgen en de moed die jullie hadden gekregen...
Binnen een paar weekjes ben ik weer thuis, en dan kunnen we gewoon communiceren en dan kan ik jullie weer voorlezen en dan kan ik gewoon bij jullie op de bank zitten een film kijken, en hoeven we de webcam niet meer op de tv te richten!

Ook natuurlijk de rest van mijn famfam bedankt... ik weet niet precies hoe het er thuis aan toe ging met die ongeruste dames ;) hahahaa

Kusjes!

Ziek; Deel 4 en tevens de laatste

Tis alweer meer dan een week geleden... dus de meeste details kan ik me niet meer herinneren, maar ik zal mijn best doen. Ik zit trouwens nu op het deck in de achtertuin... lekker weertje...

Het was erg warm, beetje benauwd zelfs toen ik thuis kwam.. dus goed teken dat de zomer eraan komt... maar om dan ziek te zijn... niet zo lekker...
Natuurlijk heb ik mijn familie veel gesproken, want nu was ik thuis als zij ook op gewone tijden tijd hadden... Maar... ik heb ze ook veel gesproken op tijden die voor hen niet zo gewoon waren...

Ik was ziek... en grootzussen en moeders doen dan altijd extra goed voor je zorgen... dus ook mijn moeder en grootzus deden dat. Ook al was het op afstand, en niet zo fijn als thuis zijn... toch deden zij een good job! Ze lazen voor als ik ging slapen... dus als je meetelt, 7 uur verder, zaten zij dus rond 4 uur ’s nachts nog verhaaltjes te lezen.
Het eerste verhaaltje was een stukje uit de gids... ja... na 5 minuten was dat ook klaar en dat loste niet genoeg op... toen heeft mn moeder maar een boekje opgezocht... ergens tussen alle spullen die verpakt waren en overhoop had ze het boek gevonden van de familie Robinson...? Ik weet niet zeker meer, maar geloof het wel (correct me if I’m wrong) na een paar hoofdstukjes kwam Pris er ook bij zitten/liggen die ook beetje ziek was... en die vond het maar een saai verhaal... en mam en ik realiseerden ons dat ook... Wat we toen gedaan hebben weet ik niet meer, ik denk dat het tijd was om te gaan slapen...

De volgende nachten is Priscilla vooral met mij op geweest. Zij had ergens, via Iris geloof ik, een dramatisch boek op de kop getikt... houdt zij zo van... Alleen dit boek was eigenlijk iets te dramatisch... We begonnen het boek, naja, Pris begon te lezen, nadat iedereen in het huis op 1 oor lag.... we kwamen al snel de naam ‘Floor’ tegen, en besloten dat we haar vanaf nu aan ‘Flo’ zouden noemen... we konden niet tegen de –or... Ik ga denk ik maar niet vertellen waar het verhaal over ging... maar het boek was ‘Radeloos’ van Carry Slee... nou, dan weet je het wel...
Maar, we hebben gelachen... en Pris ook een beetje gehuild... we zijn boos geweest en soms beetje verdrietig en soms weer blij... uiteindelijk kwam alles wel goed met het groepje vrienden.

Maar zo heb ik dus mijn ziekte tijd vooral door gebracht... in het bed, met mijn familie toch soort van bij mij... en ik moet zeggen, dat toen ik niet meer zo ziek was, en naar school begon te gaan... ik ze toch wel miste, en eigenlijk weer ziek wilde zijn...
En ik heb er geen problemen mee dat ik dalijk weer naar huis moet... denk ik...

Ziek; Deel 3

Na tijdje kwam er een zuster binnen, die een infuus kwam aanleggen... lastig te vinden... ze ging wel even iemand anders halen, want zij durfde het niet zo. Hmm... inderdaad lastig, afknijpen... beetje erop slaan... warme handdoek erop dan maar... nog steeds lastig... nog wat langer... Uiteindelijk was de anesthesist al langsgekomen en die deed het wel even.
Pakte m’n hand, maakte klaar om te prikken... ‘Je mag wel knijpen’ dus ik dacht in zijn hand, op het bloed beetje op te pompen ofzo... dus ik kneep in zijn hand... ‘hahaha, nee, in die van de zuster’ hahha.. ja, wist ik ook niet...
Nou, deed even zeer, maar nog lang niet wat ik nog zou meemaken...
Toen was alles klaar, bloednemen zouden ze wel in de operatiekamer nog een keer doen (2e keer dus) en zullen we maar gaan dan? Ondertussen waren er 3 zusters in de kamer en Jean, allemaal druk met vragen en dingen regelen... Een oudere dame nam me mee, dus zij.. alleen met het bed... probeerde mij de lift in en uit te krijgen en deuren door... stootte nog tegen van alles aan hahaha..
Toen in de operatiekamer allemaal van die hoofden boven me hangen, of ik kon overstappen op het andere bed... dus ik onderweg met overstappen... nee! Toch maar op dit bed blijven, ze konden het wel op hetzelfde bed even doen... dus ik weer terug...
Ja? Zeker weten? Oke, en hoeveel verdoving dan? 1? Nee, doe maar 2. Ja, denk je?
Nou, ze stelden me allemaal wel erg gerust met hun vragen en meningsverschillen.
Ben je dr klaar voor? Hup, buisje leeggespoten in het slangetje van mn infuus... en ja lang...zaam.....zak....... je........... weg............
Even later werd ik wakker... bleek een uur verder, maar voor mij leek het net alsof ik gelijk wakker werd. Na een tijdje kwam Jean weer binnen, die had beneden zitten wachten op bericht en hoorde later dat ik al boven was.
Weer even bellen met Pris... naja, soort van.. ik was nog suf...
Alles goed gegaan, nachtje hier, morgen naar huis, anti-bioticum en wat pijstillers en dan over weekje een check en dan is t klaar.
Voor de operatie had de chirurg gezegd dat het een 75-85% kans was dat het weg zou blijven en na de operatie was hij wel zeker van dat het zo’n 100% was, dus dat was ook mooi.

Jean ging naar huis en de avond begon... tv kijken, ongemakkelijk liggen... met het bed spelen... bellen met thuis... en uiteindelijk proberen te slapen. Paar keer wakker worden, draaien... en gedurende de nacht en vroege ochtend kwam er af en toe een zuster mn status checken. Vroeg in de ochtend moest ik wakker worden, werd er gebeld van het ontbijt (klein beetje gegeten, gelukkig toch niet zo’n honger, want was vies!) en nog wat tv gekeken, ik wilde wachten met douchen tot Jean met schone kleren kwam en een borstel enzo, maar uiteindelijk was die naar school gegaan voor werk en ben ik toch maar gaan douchen, beetje onhandig ook... tanden poetsen... en toen kwam de chirurg weer.
Je mag zo naar huis en ik moet alleen de drain er nog uithalen... ik dacht oke... doen we even... ‘dit kan wel even een beetje branden’ o oh, als een dokter dat al zegt, die doen altijd alsof het niet zo erg is, nou kom maar op dan... OMG! Wat deed dat een pijn! Nog nooit zoiets gevoeld!
‘Blijf nog maar even liggen, dan kan je over een uurtje naar huis’ Nog wat tv gekeken, bellen... en toen kwam Jean me oppikken. Aankleden, die mooie jurk uit...
En weer de auto in... hmm

Ziek; Deel 2

Tijdje later kwam de dokter, even kijken... daar wilde hij zelf niks aan gaan beginnen, hij wilde liever een chirurg ernaar laten kijken. Weer wachten... Hij was net in een operatie, hij belt tussen zijn operaties even op.... Weer wachten, nog steeds op de ongemakkelijke bank, begon gewoon pijn te doen... Muziek in mn oren... adem in, adem uit.... rustig blijven... Kwam er een andere dokter binnen, ook even kijken... ja... nou... dat is wat... Toen later kwam de eerste dokter weer binnen, ik laat je opnemen in het ziekenhuis, en dan moet de chirurg daarna maar kijken wat hij wil. Nou fijn...ziekenhuis...

Goed, weer lopen, weer papieren, weer vragen, toen naar een kamer. Mocht ik zo'n mooi jurkje aan met de opening aan de achterkant, en dan in een bed, die stukken comfortabler was dan dat knal harde bankje bij de dokter. En dan wachten op de dokter. Hij zou waarschijnlijk die avond nog wel tijd hebben. Kwam er nog een zuster, alles goed? Het zuster knopje zit hier, je bed kan je zo verstellen, de tv werkt zo... Weer wat papieren invullen, wat vragen. En toen mijn ouders nog op de hoogte brengen... Hoe gaan we dat doen?

Jean was nog steeds bij mij en die belde met haar mobiel naar huis, want het jongste zusje is thuis. Dan zou zij naar NL kunnen bellen en kunnen vertellen wat mijn nummer in t ziekenhuis was. Heel gedoe, en ze was eigenlijk wel zenuwachtig, maar ze durfde het toch aan. Even later terug gebeld, het was r niet gelukt. Jean had gelukkig nog een belkaart liggen, die ze zelf wel eens gebruikte. Moest Ciara dat maar proberen... lukte dr ook niet. Toen probeerden wij het, vanuit het ziekenhuis, met de codes van die belkaart die wij doorkregen van Ciara. Uiteindelijk lukte het 'You have one minute..' o oh! 1 minuut! Snel dan! 'Met Rachèl Steeds' 'Ja, met mij, snel, pen en papier, dit is mn nummer, ik heb 1 minuut, bel me!' Blijkbaar minder dan Jean gedacht had, die dacht dat er wel nog 10 minuten opstonden... maar goed... Na een tijdje... ze zullen het toch wel goed door hebben he... ja! daar gaat de telefoon!

Ziek; Deel 1

En toen was ik ziek...
Dat kon er ook nog wel bij...

Het begon vorige week. Ik voelde me gewoon niet zo lekker, had slecht geslapen en wilde gewoon even dagje thuis blijven. Temperatuur genomen, was ook niks aan de hand. Gedurende dag voelde ik me niet beter. Wat was er nou toch? Lag hele dag in bed, en was beetje grieperig. Volgende dag ook nog maar even thuis, beetje verhoging, maar ook weer wat para's genomen dus dat kon het ook onderdrukken.
Ik weet niet precies wanneer ik het ontdekte, maar ergens een keer ontdekte ik een bultje bij mijn onderrug. Ik had er niet veel aandacht aanbesteed en dacht dat het wel over zou gaan...
Maar nee, het werd erger.
Mijn moeder en zus waren ondertussen al bezorgd en lazen me voor uit allerlei boekjes. Heel lief!

Toen vertelde ik mijn moeder eindelijk over het bultje, ze wilde het wel even zien dan. Heel lastig met webcam... ja... toch maar aan mijn gastouders laten zien en naar een dokter dan. Ze dacht eerst nog dat het misschien van de chiropractor kwam.
Ik voelde me steeds slechter, ik kon niet meer opstaan zonder misselijk te worden. Ik was zelfs die nacht bijna flauwgevallen...
Ben toen eindelijk de volgende ochtend naar mijn gastouders gegaan om te vragen naar een dokter. Die maakten geen huisbezoeken, dus we moesten echt de auto in en een stukje rijden... Naja, moest maar dan. Garth had Jean gebeld en haar blijkbaar al eerder vertelt dat hij het wel erg lang vond duren. Toen kwam Jean dus, van haar werk... die wilde het ook even eerst zien zelf.
'Kristel, don't be silly, show me' boem, deur in Garth zn gezicht...
Toen op naar ziekenhuis, althans... dat dacht ik. Maar even spulletjes verzamelen, verzekering... mp3 natuurlijk (geleerd van Pris) maar voor de rest had ik niks nodig, dacht ik.... Uiteindelijk gingen we dus naar de klinkiek... Oh fijn, want vorige keer hadden die me zo goed geholpen... ahum...
Eerst was de rit natuurlijk erg prettig... en dan naar binnen, wachten, papieren invullen, wat vragen, en doorgestuurd naar zuster. Even wachten, wat vragen en door naar dokter. Eerst had Jean nog om een vrouwelijke dookter gevraagd, maar dat maakte mij niet uit, liever niet eigenlijk...
Nou, een afspraak over zo'n 40 minuten, en natuurlijk was het lunch tijd.
Wij weer in de auto, naar de kliniek, naar binnen, papieren invullen, wat vragen en naar de wachtkamer. Daar gewacht, ik hield het niet meer uit!
Eindelijk, naar binnen, weer wat korte vraagjes, en naar een kamertje, zuster even kijken. Daar op zo'n bankje liggen en de dokter kwam zo...

Gek land

Heel apart, dat het weer lijkt te reageren op mij ofzo. In Canda was er al heel lang niet zoveel sneeuw gevallen, en ook hier was het voor hen vrij vreemd dat het nog sneeuwde in april. Maar goed, nu eindelijk weer mooi weer! Ja... weer... Tijdje geleden was het al lekker, en toen besloot God het weer een keertje te laten sneeuwen, en nu schijnt het zonnetje weer lekker. Hopen dat de temperatuur niet meer daalt. Wordt altijd zo blij van dit weer...

Ik heb ondertussen gister m'n softbal schoenen gehaald, verbaasde me over de prijs. Nike schoenen, voor $37,- zo'n 27 euro! Dus das was wel prettig.

Chriopractor gaat ook nog steeds door. Verzekering werkt ook niet helemaal goed mee, maar dat is natuurlijk te verwachten... ze zijn aangenomen door EF.
Ohja, blijkt Pris dus hetzelfde probleem te hebben... zusjes? Welnee!

Pasen was wel lekker. Kwam familie hier, paar zussen en broer van Garth Vader ;), die namen natuurlijk ook hun kinderen mee. Toen hebben de grote kinderen eieren verstopt buiten, zodat de kleintjes die later konden gaan zoeken. Plastic eieren met snoep erin en een clou voor het volgende ei.
Ook kreeg ik op zondag morgen een paasmandje met snoep erin en een pakje sokken... En toen zei ik 'Ik heb je sokken!' Ohnee, dat was iemand anders...

De film waar ik naartoe was gegaan vond ik niet echt leuk. Blades of Glory... van die Amerikaanse humor, maar Alissa zat naast me, en die was vaak erg hard aan t lachen.. tja, zal ik nooit helemaal begrijpen denk ik.

Ik heb weer wat nieuwe foto's, zou ik eigenlijk nu erop moeten zetten, maar heb ik even geen zin in... :D

Check jullie later.

Chiropractor nieuws...

Weer eventjes geleden, was eigenlijk beetje aan t wachten tot ik bevestiging kreeg dat mensen de vorige hadden gelezen... maar ik ga maar verder met mn verhaal.

Ondertussen heeft het weer gesneeuwd! Jep, april... en t sneeuwt!

Ik ben ook al paar keer bij een chiropractor geweest, nog een heel gedoe met mijn verzekering, en vandaag heb ik mijn X-rays gezien... Ziet er niet goed uit. Ik heb geen dubbele-S vorm, maar het is recht aan de onderkant... en als je van voren kijkt heb ik juist een bocht ipv recht.
Hij zei dat het niet te verhelpen is, maar dat we het wel beter kunnen maken in de zin van nog beetje goed trekken en veel stretchen en zorgen dat het niet te veel gaat slijten.
Beetje verontrustend nieuws, en ik vraag me af hoe onze NLse doktors dit niet hebben gezien eerder.
Ik heb een aantal oefeningen die ik moet doen, en die zijn niet erg plesant... zacht uitgedrukt.

Wat goed nieuws is dat ik vanaf deze donderdag tot volgende week dinsdag vrij ben, Pasen... en dat ik vanavond naar een film ga met een groepje en dat het hopelijk een leuke vakantie wordt.

Ciao!

PS: er staan ook weer wat nieuwe foto's op mn site, bij vrienden en familie geloof ik.