Ziek; Deel 1

En toen was ik ziek...
Dat kon er ook nog wel bij...

Het begon vorige week. Ik voelde me gewoon niet zo lekker, had slecht geslapen en wilde gewoon even dagje thuis blijven. Temperatuur genomen, was ook niks aan de hand. Gedurende dag voelde ik me niet beter. Wat was er nou toch? Lag hele dag in bed, en was beetje grieperig. Volgende dag ook nog maar even thuis, beetje verhoging, maar ook weer wat para's genomen dus dat kon het ook onderdrukken.
Ik weet niet precies wanneer ik het ontdekte, maar ergens een keer ontdekte ik een bultje bij mijn onderrug. Ik had er niet veel aandacht aanbesteed en dacht dat het wel over zou gaan...
Maar nee, het werd erger.
Mijn moeder en zus waren ondertussen al bezorgd en lazen me voor uit allerlei boekjes. Heel lief!

Toen vertelde ik mijn moeder eindelijk over het bultje, ze wilde het wel even zien dan. Heel lastig met webcam... ja... toch maar aan mijn gastouders laten zien en naar een dokter dan. Ze dacht eerst nog dat het misschien van de chiropractor kwam.
Ik voelde me steeds slechter, ik kon niet meer opstaan zonder misselijk te worden. Ik was zelfs die nacht bijna flauwgevallen...
Ben toen eindelijk de volgende ochtend naar mijn gastouders gegaan om te vragen naar een dokter. Die maakten geen huisbezoeken, dus we moesten echt de auto in en een stukje rijden... Naja, moest maar dan. Garth had Jean gebeld en haar blijkbaar al eerder vertelt dat hij het wel erg lang vond duren. Toen kwam Jean dus, van haar werk... die wilde het ook even eerst zien zelf.
'Kristel, don't be silly, show me' boem, deur in Garth zn gezicht...
Toen op naar ziekenhuis, althans... dat dacht ik. Maar even spulletjes verzamelen, verzekering... mp3 natuurlijk (geleerd van Pris) maar voor de rest had ik niks nodig, dacht ik.... Uiteindelijk gingen we dus naar de klinkiek... Oh fijn, want vorige keer hadden die me zo goed geholpen... ahum...
Eerst was de rit natuurlijk erg prettig... en dan naar binnen, wachten, papieren invullen, wat vragen, en doorgestuurd naar zuster. Even wachten, wat vragen en door naar dokter. Eerst had Jean nog om een vrouwelijke dookter gevraagd, maar dat maakte mij niet uit, liever niet eigenlijk...
Nou, een afspraak over zo'n 40 minuten, en natuurlijk was het lunch tijd.
Wij weer in de auto, naar de kliniek, naar binnen, papieren invullen, wat vragen en naar de wachtkamer. Daar gewacht, ik hield het niet meer uit!
Eindelijk, naar binnen, weer wat korte vraagjes, en naar een kamertje, zuster even kijken. Daar op zo'n bankje liggen en de dokter kwam zo...