Ziek; Deel 3

Na tijdje kwam er een zuster binnen, die een infuus kwam aanleggen... lastig te vinden... ze ging wel even iemand anders halen, want zij durfde het niet zo. Hmm... inderdaad lastig, afknijpen... beetje erop slaan... warme handdoek erop dan maar... nog steeds lastig... nog wat langer... Uiteindelijk was de anesthesist al langsgekomen en die deed het wel even.
Pakte m’n hand, maakte klaar om te prikken... ‘Je mag wel knijpen’ dus ik dacht in zijn hand, op het bloed beetje op te pompen ofzo... dus ik kneep in zijn hand... ‘hahaha, nee, in die van de zuster’ hahha.. ja, wist ik ook niet...
Nou, deed even zeer, maar nog lang niet wat ik nog zou meemaken...
Toen was alles klaar, bloednemen zouden ze wel in de operatiekamer nog een keer doen (2e keer dus) en zullen we maar gaan dan? Ondertussen waren er 3 zusters in de kamer en Jean, allemaal druk met vragen en dingen regelen... Een oudere dame nam me mee, dus zij.. alleen met het bed... probeerde mij de lift in en uit te krijgen en deuren door... stootte nog tegen van alles aan hahaha..
Toen in de operatiekamer allemaal van die hoofden boven me hangen, of ik kon overstappen op het andere bed... dus ik onderweg met overstappen... nee! Toch maar op dit bed blijven, ze konden het wel op hetzelfde bed even doen... dus ik weer terug...
Ja? Zeker weten? Oke, en hoeveel verdoving dan? 1? Nee, doe maar 2. Ja, denk je?
Nou, ze stelden me allemaal wel erg gerust met hun vragen en meningsverschillen.
Ben je dr klaar voor? Hup, buisje leeggespoten in het slangetje van mn infuus... en ja lang...zaam.....zak....... je........... weg............
Even later werd ik wakker... bleek een uur verder, maar voor mij leek het net alsof ik gelijk wakker werd. Na een tijdje kwam Jean weer binnen, die had beneden zitten wachten op bericht en hoorde later dat ik al boven was.
Weer even bellen met Pris... naja, soort van.. ik was nog suf...
Alles goed gegaan, nachtje hier, morgen naar huis, anti-bioticum en wat pijstillers en dan over weekje een check en dan is t klaar.
Voor de operatie had de chirurg gezegd dat het een 75-85% kans was dat het weg zou blijven en na de operatie was hij wel zeker van dat het zo’n 100% was, dus dat was ook mooi.

Jean ging naar huis en de avond begon... tv kijken, ongemakkelijk liggen... met het bed spelen... bellen met thuis... en uiteindelijk proberen te slapen. Paar keer wakker worden, draaien... en gedurende de nacht en vroege ochtend kwam er af en toe een zuster mn status checken. Vroeg in de ochtend moest ik wakker worden, werd er gebeld van het ontbijt (klein beetje gegeten, gelukkig toch niet zo’n honger, want was vies!) en nog wat tv gekeken, ik wilde wachten met douchen tot Jean met schone kleren kwam en een borstel enzo, maar uiteindelijk was die naar school gegaan voor werk en ben ik toch maar gaan douchen, beetje onhandig ook... tanden poetsen... en toen kwam de chirurg weer.
Je mag zo naar huis en ik moet alleen de drain er nog uithalen... ik dacht oke... doen we even... ‘dit kan wel even een beetje branden’ o oh, als een dokter dat al zegt, die doen altijd alsof het niet zo erg is, nou kom maar op dan... OMG! Wat deed dat een pijn! Nog nooit zoiets gevoeld!
‘Blijf nog maar even liggen, dan kan je over een uurtje naar huis’ Nog wat tv gekeken, bellen... en toen kwam Jean me oppikken. Aankleden, die mooie jurk uit...
En weer de auto in... hmm