Ziek; Deel 4 en tevens de laatste

Tis alweer meer dan een week geleden... dus de meeste details kan ik me niet meer herinneren, maar ik zal mijn best doen. Ik zit trouwens nu op het deck in de achtertuin... lekker weertje...

Het was erg warm, beetje benauwd zelfs toen ik thuis kwam.. dus goed teken dat de zomer eraan komt... maar om dan ziek te zijn... niet zo lekker...
Natuurlijk heb ik mijn familie veel gesproken, want nu was ik thuis als zij ook op gewone tijden tijd hadden... Maar... ik heb ze ook veel gesproken op tijden die voor hen niet zo gewoon waren...

Ik was ziek... en grootzussen en moeders doen dan altijd extra goed voor je zorgen... dus ook mijn moeder en grootzus deden dat. Ook al was het op afstand, en niet zo fijn als thuis zijn... toch deden zij een good job! Ze lazen voor als ik ging slapen... dus als je meetelt, 7 uur verder, zaten zij dus rond 4 uur ’s nachts nog verhaaltjes te lezen.
Het eerste verhaaltje was een stukje uit de gids... ja... na 5 minuten was dat ook klaar en dat loste niet genoeg op... toen heeft mn moeder maar een boekje opgezocht... ergens tussen alle spullen die verpakt waren en overhoop had ze het boek gevonden van de familie Robinson...? Ik weet niet zeker meer, maar geloof het wel (correct me if I’m wrong) na een paar hoofdstukjes kwam Pris er ook bij zitten/liggen die ook beetje ziek was... en die vond het maar een saai verhaal... en mam en ik realiseerden ons dat ook... Wat we toen gedaan hebben weet ik niet meer, ik denk dat het tijd was om te gaan slapen...

De volgende nachten is Priscilla vooral met mij op geweest. Zij had ergens, via Iris geloof ik, een dramatisch boek op de kop getikt... houdt zij zo van... Alleen dit boek was eigenlijk iets te dramatisch... We begonnen het boek, naja, Pris begon te lezen, nadat iedereen in het huis op 1 oor lag.... we kwamen al snel de naam ‘Floor’ tegen, en besloten dat we haar vanaf nu aan ‘Flo’ zouden noemen... we konden niet tegen de –or... Ik ga denk ik maar niet vertellen waar het verhaal over ging... maar het boek was ‘Radeloos’ van Carry Slee... nou, dan weet je het wel...
Maar, we hebben gelachen... en Pris ook een beetje gehuild... we zijn boos geweest en soms beetje verdrietig en soms weer blij... uiteindelijk kwam alles wel goed met het groepje vrienden.

Maar zo heb ik dus mijn ziekte tijd vooral door gebracht... in het bed, met mijn familie toch soort van bij mij... en ik moet zeggen, dat toen ik niet meer zo ziek was, en naar school begon te gaan... ik ze toch wel miste, en eigenlijk weer ziek wilde zijn...
En ik heb er geen problemen mee dat ik dalijk weer naar huis moet... denk ik...