So, back in flatland...
Het is ondertussen al ruim een jaar dat ik terug ben en er zijn ondertussen al heel wat dingen gebeurd.
Ik kwam terug met ongelofelijke rugpijn. Ik liep al jaren met pijn, dus vond het niet heel bijzonder en had het in eerste instantie niet door dat het een stuk erger was dan voorheen. Ik dacht dat ik gewoon moe was van het reizen en gewoon wat rust nodig had. Maar een aantal weken later was het alleen maar erger geworden. Dus maar weer naar de dokter. Hij ging weer alle standaard checks na en hij vond volgens mij dat ik me maar aanstelde. Ik vertelde hem dat ik geen stap kon zetten zonder pijn, ik niet plat op mijn rug kon liggen en als ik met de auto over een hobbeltje ging de tranen dan over mijn wangen liepen. Op aandringen mocht ik dan wel een MRI-scan laten doen (zodat hij van het gezeur af was). Ik kreeg nog geen pijnstillers mee, dus moest het nog steeds zonder doen.
(Afspraak) MRI-scan gemaakt en terug op gesprek voor de uitslag. Hij keek naar de foto's, zijn gezicht vertrok, en hijzelf daarna ook. Zat ik daar... geen idee wat er was, alleen met het vermoeden dat het niet goed was. Toen kwam hij terug met de mededeling dat ik een hernia had en dat ik gelijk door moest naar de neuroloog. Dus ik direct door..."Ja, je hebt een flinke hernia en daar is een operatie voor nodig" great... Nu had ik dus in ieder geval een verklaring dat ik niet aan het aanstellen was. Ik kreeg ook gelijk flinke pijnstillers mee en de operatie zou enkele weken later geschieden. Toen nog op gesprek bij de chirurg en de anasthesist.
Ondertussen liep ik stage bij Côte d'Or (Kraft Foods) in Mechlen, België. Ik was daar net een paar dagen toen ik dit nieuws kreeg. Ik zat daar dus met pijn en zwaar onder de medicatie. Fun times! Toen moest ik dus gaan vertellen dat ik een operatie moest ondergaan en na een paar weken moest stoppen.
De operatie ging goed, maar was zwaar. De chirurg kwam mij vertellen hoe het was gegaan terwijl ik nog stoned was van mn knock-out slaapje. Ook zo handig. Je zou denken dat chirurgen slim zijn er ervaring hebben hiermee, maar goed, hij had vast haast. Toen een heel revalidatie proces dat liep van leren te zitten, staan, lopen, naar mijn opbouw om 5km te joggen.
Ondertussen nog een stage gelopen bij het Nederlandse Rode Kruis in Den Haag, mijn laatste toetsen gemaakt en nu bezig met mijn afstudeeropdracht bij CSR Academy in Rotterdam.
Ik moet gaan, mijn tijd in de McDonald's is voorbij;)
Het is ondertussen al ruim een jaar dat ik terug ben en er zijn ondertussen al heel wat dingen gebeurd.
Ik kwam terug met ongelofelijke rugpijn. Ik liep al jaren met pijn, dus vond het niet heel bijzonder en had het in eerste instantie niet door dat het een stuk erger was dan voorheen. Ik dacht dat ik gewoon moe was van het reizen en gewoon wat rust nodig had. Maar een aantal weken later was het alleen maar erger geworden. Dus maar weer naar de dokter. Hij ging weer alle standaard checks na en hij vond volgens mij dat ik me maar aanstelde. Ik vertelde hem dat ik geen stap kon zetten zonder pijn, ik niet plat op mijn rug kon liggen en als ik met de auto over een hobbeltje ging de tranen dan over mijn wangen liepen. Op aandringen mocht ik dan wel een MRI-scan laten doen (zodat hij van het gezeur af was). Ik kreeg nog geen pijnstillers mee, dus moest het nog steeds zonder doen.
(Afspraak) MRI-scan gemaakt en terug op gesprek voor de uitslag. Hij keek naar de foto's, zijn gezicht vertrok, en hijzelf daarna ook. Zat ik daar... geen idee wat er was, alleen met het vermoeden dat het niet goed was. Toen kwam hij terug met de mededeling dat ik een hernia had en dat ik gelijk door moest naar de neuroloog. Dus ik direct door..."Ja, je hebt een flinke hernia en daar is een operatie voor nodig" great... Nu had ik dus in ieder geval een verklaring dat ik niet aan het aanstellen was. Ik kreeg ook gelijk flinke pijnstillers mee en de operatie zou enkele weken later geschieden. Toen nog op gesprek bij de chirurg en de anasthesist.
Ondertussen liep ik stage bij Côte d'Or (Kraft Foods) in Mechlen, België. Ik was daar net een paar dagen toen ik dit nieuws kreeg. Ik zat daar dus met pijn en zwaar onder de medicatie. Fun times! Toen moest ik dus gaan vertellen dat ik een operatie moest ondergaan en na een paar weken moest stoppen.
De operatie ging goed, maar was zwaar. De chirurg kwam mij vertellen hoe het was gegaan terwijl ik nog stoned was van mn knock-out slaapje. Ook zo handig. Je zou denken dat chirurgen slim zijn er ervaring hebben hiermee, maar goed, hij had vast haast. Toen een heel revalidatie proces dat liep van leren te zitten, staan, lopen, naar mijn opbouw om 5km te joggen.
Ondertussen nog een stage gelopen bij het Nederlandse Rode Kruis in Den Haag, mijn laatste toetsen gemaakt en nu bezig met mijn afstudeeropdracht bij CSR Academy in Rotterdam.
Ik moet gaan, mijn tijd in de McDonald's is voorbij;)
No comments:
Post a Comment